จากนั้นเขาจัดการทุกอย่างรวดเร็วราวกับเป็นกิจวัตร หยิบกระเป๋านักเรียนของมะลิ บอกให้สาวใช้เตรียมน้ำอุ่นกับผ้าเย็นไว้ให้ลัลน์ลลิต โทร.สั่งรปภ.หน้าประตูรั้วว่าห้ามคนแปลกหน้าเข้ามา ก่อนจะกลับมาหอมหน้าผากภรรยาเบาๆ ด้วยความห่วงใยเต็มหัวใจ
“เดี๋ยวผมกลับมานะครับ พักผ่อนเยอะๆ ไม่ต้องลุกไปไหนด้วย”
“ค่ะ…”
เมฆินทร์อุ้มมะลิขึ้นแนบอกอีกครั้ง เมื่อเด็กน้อยโบกมือลามารดาเสร็จ เขาก็พาเธอเดินลงจากบันไดหินอ่อนตรงไปยังทางออก
เสียงประตูบ้านปิดลงช้าๆ ทิ้งไว้เพียงความเงียบในโถงกว้าง
ลัลน์ลลิตกอดแขนตัวเองเบาๆ รู้สึกทั้งห่วงลูก ทั้งอุ่นใจ ทั้งซาบซึ้งอย่างบอกไม่ถูก
การแต่งงานกับคนพาล...ดูจะไม่ใช่เรื่องที่น่ากลัวสำหรับเธออีกแล้ว
รถโรลส์รอยซ์สีดำเงาแล่นช้าๆ ไปตามถนนสายที่ทอดยาวสู่โรงเรียนอนุบาลนานาชาติชื่อดัง ขบวนรถบอดี้การ์ดอีกสี่คันตามหลังอย่างเป็นระเบียบจนใครเห็นก็ต้องหันมามอง รถเคลื่อนผ่านประตูทางเข้าโรงเรี
