บรรยากาศในบ้านหลังใหม่ของพวกเขาเงียบสงบเสียจนเมฆินทร์ได้ยินเสียงหัวใจตัวเองเต้นอยู่ในอก เขาเปิดประตูห้องนอนเบาๆ หลังจากรีบกลับมาจากโรงเรียนของมะลิ
แสงแดดอ่อนทาบร่างของลัลน์ลลิตที่นอนขดตัวเล็กๆ อยู่บนเตียงกว้าง ใบหน้าซีดเซียวและคิ้วเรียวขมวดเข้าหากันด้วยความไม่สบายตัว เขายืนมองภาพนั้นอยู่ครู่หนึ่ง ความกังวลแล่นขึ้นในอกจนแทบกลบเสียงลมหายใจตัวเอง
เมื่อเขาเดินเข้าไปใกล้และนั่งลงข้างเตียง เสียงฝีเท้าแตะพื้นพรมอย่างแผ่วเบาราวกับไม่อยากให้รบกวนเธอ เขายื่นมือไปแตะแก้มอุ่นของเธอด้วยความระมัดระวังที่สุด แม้เขาจะเป็นมาเฟียที่ผ่านเรื่องรุนแรงมากมายนับครั้งไม่ถ้วน แต่กับผู้หญิงคนนี้…แค่เห็นเธอไม่สบาย เขาก็แทบไม่รู้จะทำอย่างไรดี
ลัลน์ลลิตลืมตาขึ้นช้าๆ เสี้ยววินาทีที่สายตาทั้งสองประสานกัน เธอเหมือนผ่อนลมหายใจออกอย่างโล่งใจ ก่อนจะค่อยๆ ขยับตัวเข้าใกล้เขาโดยไม่ทันคิด
“ส่งลูกเรียบร้อยดีมั้ยคะ…” เธอถามเส
