“อ้าปากสิครับ”
เธอมองส้อมที่ยื่นมาให้ ใจเต้นแปลกๆ อย่างหาสาเหตุไม่ได้
“ฉันกินเองได้ค่ะ”
“ผมรู้ว่าคุณกินเองได้ แต่ผมอยากป้อนนี่” เขาบอกด้วยน้ำเสียงอ้อนๆ เช่นเดียวกับแววตาเว้าวอนที่ทำให้เธอใจอ่อนจนได้
ท้ายที่สุดลัลน์ลลิตก็ยอมอ้าปากรับแตงโมคำเล็กๆ นั้น แก้มร้อนวูบอย่างไม่อาจห้าม เมื่อมองเห็นรอยยิ้มจางๆ ที่มุมปากของเขา มันไม่ใช่รอยยิ้มเยาะ ไม่ใช่รอยยิ้มเจ้าชู้ แต่มันคือรอยยิ้มของผู้ชายคนหนึ่งที่กำลังมีความสุขกับการทำเรื่องเล็กน้อยเพื่อผู้หญิงตรงหน้าเท่านั้นเอง
“คุณแม่ขา” เสียงเล็กๆ ของมะลิดังขึ้นขัดจังหวะ
“หนูขอกินแตงโมด้วยได้มั้ยคะ”
“ได้สิคะ” ลัลน์ลลิตรีบใช้โอกาสนั้นหลบสายตาจากคนตัวโต ตักแตงโมกับแคนตาลูปวางใส่จานเล็กให้มะลิอย่างตั้งใจ
เมฆินทร์แอบหัวเราะอยู่ในใจ เขาไม่ได้เร่งรัดอะไรไปมากกว่านั้น เพียงปล่อยให้บรรยากาศค่อยๆ ซึมเข้าไปในหัวใจของทุกคนอย่างนุ่มนวล
สำหรับอาหารมื้อแรกในบ้าน
