ภายในห้องทานอาหารขนาดใหญ่โต๊ะยาวหินอ่อนถูกจัดวางอย่างเรียบหรูด้วยชุดจานชามกระเบื้องลายเดียวกันเป็นระเบียบ แก้วน้ำคริสตัลเรียงตัวกันเป็นแถวรับกับช้อนส้อมแวววาว เสียงลากเก้าอี้เบาๆ ดังขึ้นเมื่อเมฆินทร์เลื่อนเก้าอี้ตัวหนึ่งออกให้ลัลน์ลลิตนั่ง ก่อนที่เขาจะอุ้มหนูมะลิขึ้นไปนั่งบนเก้าอี้เสริมสำหรับเด็กที่พนักงานเตรียมรอไว้เรียบร้อยแล้ว
กลิ่นอาหารหอมกรุ่นลอยอบอวลทั่วห้องในชั่วเวลาไม่นานเมื่อสาวใช้ทยอยกันเดินเข้ามาเสิร์ฟทีละจาน แกงจืดเต้าหู้หมูสับโรยต้นหอม กลิ่นน้ำซุปหอมหวานจากกระดูกเคี่ยวลอยขึ้นมากับไอร้อนอ่อนๆ
ข้าวสวยร้อนๆ เม็ดเรียงสวยสีขาวนุ่มวางอยู่ในโถเคลือบเงา ผัดผักรวมใส่แครอต บรอกโคลี เห็ดหอม และกุ้งตัวพอดีคำสีส้มสดถูกจัดลงจานรูปวงรีอย่างประณีต ข้างกันเป็นเนื้อปลากะพงทอดตัวโต ราดน้ำปลาและยำมะม่วงซอยละเอียดโรยหน้ากับเม็ดมะม่วงหิมพานต์ทอดกรอบเป็นประกาย
“โห…กลิ่นหอมจังเลยค่ะ” ลัลน์ลลิตเผล
