ลัลน์ลลิตรู้สึกเหมือนถูกสายฟ้าฟาดกลางอก เธอเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนตอบสั้นๆ “แต่ลัลน์เป็นแค่พนักงานระดับปฏิบัติการ น่าจะให้เค้าคุยกับผู้จัดการฝ่ายอาจจะดีกว่านะคะ” เธอพยายามหาทางออกให้ตัวเอง แต่เหมือนบิดาจะไม่รู้ใจลูกสาวเอาเสียเลย
“ผู้จัดการเค้าก็งานล้นมืออยู่แล้ว ลัลน์นั่นแหละเหมาะสมที่สุด”
“เอ่อ...ก็ได้ค่ะ”
เมฆินทร์หันมามองเธออีกครั้ง แววตาเขามีทั้งแววท้าทายและบางอย่างที่คล้ายอารมณ์ขัน
“ผมคงต้องรบกวนคุณลัลน์บ่อยหน่อยนะครับ หวังว่าคงไม่รำคาญไปกันซะก่อน”
“ก็หวังว่าคุณจะไม่ทำให้ฉันรู้สึกรำคาญละกันนะคะ” เธอจ้องเขาตาเขม็งแต่มันไม่ได้ดูน่ากลัวแม้แต่น้อย
“จะพยายามครับ...รุ่นพี่” เขายิ้มจางๆ
ประโยคนั้นทำให้จักรินทร์แอบหัวเราะในลำคอเบาๆ เขามองชายหนุ่มตรงหน้าด้วยความรู้สึกทั้งหมั่นไส้และชื่นชมในเวลาเดียวกัน
“เสือหนุ่มตัวนี้...ไม่ได้มาทำงานหรอก แต่มาจีบลูกสาวฉันแน่ๆ”
นี่คือสิ่งที่เขาแอบคิดในใ
