ชายหนุ่มนิ่งเงียบไปชั่วขณะ ก่อนสายตาคมจะเลื่อนมามองหน้าเธอเต็มๆ
เพียงแค่สบตา...โลกทั้งใบของลักษิกาก็เหมือนหยุดหมุน
เขาไม่ได้พูดอะไร ดวงตาคู่นั้นเพียงจ้องมองเธอเหมือนจะอ่านความคิดทั้งหมดได้ในพริบตา แล้วค่อยๆ กวาดมองตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า ไม่ใช่ด้วยความหยาบคาย แต่ด้วยความนิ่งเย็นของคนที่มองทุกสิ่งด้วยเหตุผลและการประเมินค่า
หญิงสาวยืนนิ่ง ตัวแข็งราวหิน ความร้อนแล่นปราดขึ้นมาถึงแก้ม เธอก้มหน้าหลบสายตาโดยอัตโนมัติ แต่กลับรู้สึกเหมือนถูกดึงดูดจนยิ่งอยากแอบมองเขาอีกครั้ง
“ขอโทษค่ะ หนูไม่ได้ตั้งใจจริงๆ” เสียงของเธอสั่นนิดๆ “หนูจะรับผิดชอบทุกอย่างเลยค่ะ รถหนูมีประกันชั้นหนึ่ง คุณไม่ต้องห่วงนะคะ”
เขายกนาฬิกาข้อมือขึ้นดูเวลา แล้วถอนหายใจเบาๆ
“ผมต้องไปสนามบินตอนนี้ ไม่มีเวลาเคลียร์ เอาเบอร์ของคุณมาสิ แล้วค่อยติดต่อกันทีหลัง ส่วนนี่ก็นามบัตรของผม” เขาล้วงนามบัตรออกมาจากในเสื้อสูทแล้วยื่นให้เธอ
