ตอนที่ 14 กลิ่นอันตราย

ชายหนุ่มสะบัดความคิดไม่เข้าท่าทิ้งไป ก่อนคว้าแก่นกายกำยำที่ปัดป่ายตรงหน้าท้องของเธอเอาไว้มั่น แล้วค่อยๆ เสียดสีลงไปตรงกลางรอยแยกที่ชุ่มฉ่ำ มือหนาเลื่อนไปเปิดลิ้นชักหัวเตียง ก่อนคิ้วเข้มจะขมวดกันแน่ เวรล่ะ! ลืมไปเลยว่าเขาไม่เคยพาใครมาที่ห้องนี้ และปกติจะมีลูกน้องคอยเตรียมของใช้ให้ตลอดเมื่อเขาต้องใช้บริการในโรงแรม ช่างเถอะ! ค่อยดึงออกก่อนถึงเวลาก็แล้วกัน “คุณ...” เสียงเธอแผ่วราวเสียงกระซิบ “ให้ผม...” น้ำเสียงทรงอำนาจบอกก่อนจะจูบที่ปากบางอย่างดูดดื่มก่อนที่เขาจะตัดสินใจครอบครองเธอในวินาทีนั้นเอง “ฮึก...อื้อ...” ร่างเล็กสะดุ้งเฮือกทันทีที่เส้นบางๆ ขาดสะบั้น ไม่ต่างจากเขาที่หยุดชะงักไปนานเมื่อได้รู้ว่าคนใต้ร่างยังไม่เคยผ่านมือชายใดมาก่อนแม้แต่ครั้งเดียว ความรู้สึกผิดกำลังขัดแย้งความภาคภูมิใจเล็กๆ ผสมผสานกับความประหลาดใจที่ทำให้เขามองเธอเหมือนสิ่งมหัศจรรย์บนโลกใบนี้ “ทูนหัว...นี่คุณยัง...” “ฉัน...เจ็บ...” น้ำตาที่ไหลอาบสองแก้มนั้นบ่งบอกได้ดีว่าเธอไม่ได้โกหก ชายหนุ่มขบกรามแน่นเพราะเดิมทีเขาไม่นิยมสาวบริสุทธิ์เพราะผู้หญิงเหล่านี้มักจะจัดการยาก ทว่ากับคนตรงหน้ามันกลับให้ความรู้สึกที่แตกต่างออกไป ไม่ใช่รังเกียจ ไม่ได้รำคาญ แต่เต็มไปด้วยความหวงแหนที่พุ่งเข้ามาในอกอย่างไม่หยุดพัก “ขอโทษ...แต่ผมหยุดไม่ได้แล้ว” สะโพกสอบขยับขึ้นลงอย่างเร่าร้อนขณะที่เธอดิ้นพล่านอยู่ใต้ร่างเขา แต่เพียงไม่นานความเจ็บปวดของเธอก็ถูกแทนที่ด้วยความสาดเสียว สองมือน้อยที่คอยผลักไสกลับโอบรัดรอบลำคอหนาแล้วเปิดรับเขาให้เข้าไปในตัวเธอด้วยความเต็มใจ เสียงลมหายใจของพวกเขาหอบกระชั้น ขณะที่ริมฝีปากของพวกเขาแทบไม่ผละจากกันไปไหน แล้วความตั้งใจที่จะถอดถอนตัวตนออกก่อนถึงเวลาที่แตกดับก็เป็นอันถูกลืมเลือนไปโดยปริยาย เพราะความอิ่มเอมใจที่ได้ครอบครองเธอเป็นคนแรก มันทำให้เขาไม่สนใจเรื่องการป้องกันใดๆ อีก ไม่ใช่แค่ครั้งแรก ทว่าครั้งที่สอง ครั้งที่สาม ทุกอย่างก็เกิดขึ้นไม่ต่างกัน ยิ่งเมื่อครั้งสุดท้ายที่เธอปีนป่ายขึ้นมาบนตัวเขาแล้วขย่มเขาแรงๆ จนเขาแทบข่มตัวเองเอาไว้ไม่อยู่ มันก็ทำให้เขารู้ว่าสวรรค์ไม่ได้อยู่บนฟ้า เพราะมันอยู่ตรงหน้าของเขานี่เอง... แต่แล้วเมื่อเขาลืมตาตื่นขึ้นมาในเช้าวันใหม่ สวรรค์ของเขาก็หายตัวไป เหลือเพียงกลิ่นหอมติดหมอนและรอยเลือดจางๆ บนผ้าปูที่นอนสีขาวสะอาด ราวกับต้องการยืนยันว่าสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อคืนนี้ไม่ใช่ความฝัน แต่เป็นความจริงที่เขาไม่อาจลบเลือนออกจากใจ ไม่ว่าจะพยายามลืมแค่ไหนก็ไม่เคยลืมลง สุดท้ายเขาจึงได้ตัดสินใจ ‘ออกล่า’ ด้วยแผนการอันแยบยล... จนรู้ประวัติความเป็นมารวมถึงนิสัยใจคอของเธอ ได้รู้จักเธอมากกว่าที่เธออาจจะรู้จักตัวเอง และนั่นก็ทำให้เขายิ่งสนใจในตัวผู้หญิงคนนี้มากขึ้น เพราะดูเหมือนว่าความรู้สึกที่เกิดขึ้นในวันนี้มันจะใช่แค่การ ‘ติดใจ’ แต่เขายังต้องการอะไรที่มากกว่านั้น อะไรบางอย่างที่เขายังไม่กล้ายืนยัน จนกว่าเขาจะมั่นใจในความรู้สึกนั้นจริงๆ เช้าวันใหม่ เสียงแตรรถดังแหลมลั่นสนั่นกลางเช้าอันคึกคักของย่านสุขุมวิท เสียงล้อเสียดถนนพร้อมแรงกระแทกทำให้หัวใจของใครบางคนแทบหยุดเต้น ลักษิกาเหยียบเบรกจนมิดแต่ก็ดูจะช้าไปเพราะตอนนี้หน้ารถของเธอกระแทกกับท้ายรถคันหน้าอย่างจัง “โอ๊ย! ตายแล้ว...” เธอร้องเสียงหลง ขณะมือทั้งสองยังกุมพวงมาลัยไว้แน่น ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกใจ เสียงเครื่องยนต์ดับลงพร้อมเสียงหัวใจของหญิงสาวที่เต้นแรงราวกลองศึก เธอรีบปลดเข็มขัดนิรภัยออกก่อนเปิดประตูลงจากรถ พยายามตั้งสติทั้งที่ขาแทบสั่น ข้างหน้าคือรถ BMW รุ่นใหม่ล่าสุดสีดำเงาวับ ป้ายทะเบียนสั้นสะอาดตา ราคาที่ดูแค่ภายนอกก็รู้ว่าแพงเกินกว่าที่เธอจะรับผิดชอบได้ง่ายๆ หากไม่บอกเรื่องนี้ให้บิดาได้รู้ คนขับของฝ่ายนั้นเปิดประตูลงมาทันที เขาเป็นชายร่างใหญ่ในชุดสูทดำ หน้าตาเคร่งเครียดเหมือนพร้อมระเบิดเสียงได้ทุกเมื่อ “คุณขับรถยังไงครับเนี่ย! ได้มองถนนบ้างหรือเปล่า” “ขะ...ขอโทษค่ะ หนูไม่ได้ตั้งใจ คือมันมีวินมอเตอร์ไซค์สวนมา หนูเลยต้องหักหลบ” เธอรีบอธิบายด้วยเสียงสั่นเทา “อ้างแบบนี้ทุกคนแหละ! รู้มั้ยว่าค่าซ่อมรถแบบนี้มันเท่าไหร่” “เดี๋ยวหนูเรียกประกันมาให้นะคะ” “นายผมรีบไปสนามบิน ไม่มีเวลาว่างพอมารอประกันกับคุณหรอกนะ” แต่เสียงของเขาก็ถูกกลืนหายไปในทันที เมื่อประตูฝั่งผู้โดยสารเปิดออกอย่างช้าๆ และร่างสูงใหญ่ของชายอีกคนหนึ่งก็ก้าวลงมา เมฆาในชุดสูทสีดำเนี๊ยบทุกกระเบียดนิ้ว ดวงตาคมเข้มใต้คิ้วเรียวจ้องมองมาที่เธอด้วยสายตาที่นิ่ง เยือกเย็น และทรงอำนาจจนเธอแทบหายใจไม่ออก เวลาเหมือนหยุดนิ่งในวินาทีนั้น ลมหายใจของเธอติดขัด หัวใจเต้นแรงจนได้ยินเสียงชัดในอก ใบหน้าคมสันนั้นดูสุขุมและนิ่งเฉยจนแทบอ่านไม่ออก เขาไม่พูดอะไรในตอนแรก เพียงก้าวเข้ามาช้าๆ ก่อนหยุดห่างจากเธอเพียงไม่กี่ก้าว กลิ่นหอมอ่อนๆ จากน้ำหอมราคาแพงลอยมากระทบจมูกของเธอ ผสมกับกลิ่นอากาศอุ่นจากแดดยามสาย ทุกอย่างเหมือนผสมกลายเป็นกลิ่นของ ‘ความอันตราย’ ที่หอมเกินห้ามใจ “ยังตกลงกันไม่ได้อีกเหรอ” เสียงทุ้มต่ำของเขาดังขึ้นเรียบง่าย แต่กลับทำให้ทั้งถนนเงียบลงได้ในทันที “เอ่อ...ผมกำลังคุยอยู่ครับนาย” คนขับรีบตอบ