เขาเดินเข้าไปใกล้เตียงอย่างระมัดระวัง หยุดยืนอยู่ห่างแค่ก้าวเดียว มองใบหน้าเล็กๆ ของเด็กหญิงที่หลับสนิท ขนตายาวเรียงสวยเป็นแถวบนแก้มกลมใส เขาไม่เคยคิดว่าตัวเองจะใจอ่อนกับเด็กคนไหนได้ แต่ตอนนี้กลับรู้สึกเอ็นดูเด็กคนนี้อย่างบอกไม่ถูก
“ฝันดีนะ...เจ้าตัวเล็ก” เขาพูดเสียงแผ่วเหมือนกลัวจะปลุกใครตื่น ก่อนจะก้มลงเก็บตุ๊กตาหมูที่ตกอยู่ปลายเตียงขึ้นมาวางข้างตัวเด็ก
มือใหญ่ของเขาแค่สัมผัสปลายนิ้วเล็กๆ ของมะลิเท่านั้น แต่กลับรู้สึกเหมือนถูกกระแสอุ่นๆ แผ่วผ่านเข้ามาในอกอย่างไม่ทันตั้งตัว
เขามองเลยไปยังลัลน์ลลิตอีกครั้ง ผู้หญิงที่ทำให้ชีวิตเขาปั่นป่วนตั้งแต่วันแรกที่เจอกัน และตอนนี้กลับทำให้เขายืนอยู่ตรงนี้...ในห้องหอของตัวเอง แต่ไม่อาจเอื้อมมือแตะต้องเจ้าสาวได้
ในดวงตาคมเข้มนั้นสะท้อนแสงไฟอ่อนๆ เหมือนคนกำลังต่อสู้กับบางสิ่งในใจ เขายกมือขึ้นลูบหน้าเบาๆ แล้วหัวเราะในลำคอแผ่วๆ
“เมฆินทร์...นายมันบ้าไป
