“มะลิชอบมั้ยคะ มื้อเช้าวันนี้” เธอเปลี่ยนเรื่อง
“ชอบค่ะ มะลิอยากกินแบบนี้ทุกวันเลย”
“งั้นเดี๋ยวกลับบ้าน แม่จะทำให้กินอีกนะลูก”
“เย้!” เด็กหญิงปรบมือแผ่วๆ ด้วยความดีใจ
เมฆินทร์มองภาพนั้นด้วยหัวใจที่แปลกประหลาดอีกครั้ง มันเป็นความรู้สึกอบอุ่นที่เขาอธิบายไม่ได้ ราวกับนี่คือ ‘ครอบครัว’ ที่เขาไม่เคยมี
เขาไม่พูดอะไรต่อ เพียงยื่นแก้วน้ำส้มให้ลัลน์ลลิตอย่างเงียบๆ
“กินเยอะๆ นะ ลูกของเราจะได้แข็งแรง”
“ขอบคุณค่ะ”
ดวงตาของลัลน์ลลิตสั่นระริกวูบหนึ่ง ก่อนยกน้ำส้มขึ้นมาดื่มจากนั้นพวกเขาก็นั่งกินมื้อเช้ากันจนอิ่ม แล้วจึงพากันไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าและเดินทางออกจากโรงแรมเพื่อไปยัง ‘บ้านหลังใหม่’ ที่เขาตั้งใจใช้มันเป็นเรือนหอ เพราะไม่อยากให้เธอกับลูกต้องอุดอู้อยู่ในเพนต์เฮาส์ที่เขาเคยอยู่
รถโรลส์รอยซ์สีดำสนิทเลี้ยวเข้าสู่ถนนส่วนตัวที่ทอดยาวภายในรั้วบ้านหลังใหญ่ รั้วเหล็กดัดสีทองสูงเทียบเท่ากำแพงคฤ
