ค่ำนี้ที่ร้านกาแฟของพันทิวาเงียบกว่าทุกวัน เมื่อเวลาปิดร้านผ่านไปไม่นาน แสงไฟสีอุ่นเหนือบาร์ไม้ยาวทอดเงาลงบนพื้นปูนขัดมันเป็นลายริ้วนุ่ม ลมจากเครื่องปรับอากาศพัดเอื่อยคล้ายเสียงหายใจยาวของเมืองยามดึก กลิ่นเอสเพรสโซที่ค้างอยู่ตามผนังผสมกับกลิ่นช็อกโกแลตร้อนในแก้วของลัลน์ลลิต กลายเป็นบรรยากาศที่ทำให้ทุกอย่างดูนิ่งสนิทลงกว่าปกติ อรดีนั่งข้างกันบนโซฟาหนังสีเข้ม ส่วนพันทิวาเอนตัวพิงพนัก เก้าอี้อีกตัวเว้นว่างไว้สำหรับความเงียบที่ค่อยๆ แทรกเข้ามาระหว่างเพื่อนทั้งสามคน
ลัลน์ลลิตก้มมองไอน้ำที่ค่อยๆ เลือนจากปากแก้ว มือเรียวประคองถ้วยไว้เหมือนหาที่พึ่งชั่วคราว ดวงตาเธอหม่นลึกอย่างที่อรดีและพันทิวาไม่คุ้นเคย ท่ามกลางแสงไฟละมุน ความเศร้าบางเบากลับชัดเจนขึ้นราวกับแสงส่องให้มองเห็นตรงๆ โดยไม่ต้องเอ่ยคำใด พันทิวารั้งหลอดพลาสติกออกจากแก้ว ละมือจากภารกิจเล็กๆ ของการเก็บรายละเอียดหลังปิดร้าน แล้ววางสองศอกลง
