ห้องทำงานที่ไนต์คลับของเมฆินทร์ในคืนนี้เต็มไปด้วยกลิ่นบุหรี่และแสงไฟสลัวจากโคมตั้งพื้น เขานั่งเอนหลังพิงพนักโซฟา มือถือแก้ววิสกี้พลางยกยิ้มมุมปากอย่างพึงพอใจ ภาพในหัวคือใบหน้าของลัลน์ลลิตตอนที่เธอหันมองแจกันดอกไม้แห้งเมื่อเช้า ดวงตาเธอมีแววชะงักวูบหนึ่งที่แม้จะพยายามซ่อนแต่เขาเห็นชัดทุกอย่าง
“แน่ใจเหรอเฮียว่าจะใช้แผนยั่วให้เค้าหึงแบบนี้น่ะ”
วัชระพูดขึ้นพลางยกแก้วของตัวเอง
“ผมกลัวว่ามันจะเลยเถิดไปน่ะสิครับ”
เมฆินทร์หัวเราะเบาๆ เสียงทุ้มต่ำเต็มไปด้วยความมั่นใจ
“ฉันก็แค่อยากให้เธอรู้บ้างว่าฉันก็มีหัวใจ และคนอย่างฉันก็ไม่ได้ง้อใครได้บ่อยๆ ดอกไม้ในแจกันที่เปลี่ยนช่อใหม่ไม่เคยซ้ำกับการชวนไปกินข้าวเที่ยงทุกวันนั่นก็ไม่เคยเกิดกับผู้หญิงคนไหน ฉันทำให้เธอถึงขนาดนี้แล้วแต่ก็ยังใจแข็งปฏิเสธกันได้ทุกวัน ฉันก็น้อยใจเป็นเหมือนกันนะ”
เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงความเยาะนิดๆ ก่อนจะเอนตัวไปพิ
