“พี่อรุณช่วยเล่าเรื่องคนที่อยู่ในความดูแลของเราที่นี่คร่าวๆ ให้ลัลน์ฟังได้มั้ยคะ” เธอหันมาชวนคนข้างๆ คุยเพราะอย่างน้อยก่อนไปถึงเธอควรมีข้อมูลในมือบ้างจะได้รู้ว่าต้องเจอกับอะไร
“เด็กกับผู้หญิงที่นี่ส่วนใหญ่เป็นชาวเขาค่ะ” พี่อรุณพูดขึ้น
“ส่วนใหญ่สามีติดคุก บางคนสามีค้ายา บางคนหนีการถูกทำร้ายมาอยู่ที่นี่กับลูก เด็กบางคนไม่ได้มากับแม่ แต่มาคนเดียวเพราะหนีจากความรุนแรงในครอบครัว มีทั้งเด็กเล็ก เด็กโต รวมๆ แล้วประมาณห้าสิบชีวิตได้ค่ะ”
ลัลน์ลลิตฟังแล้วรู้สึกสะท้อนใจ ความเจ็บปวดในใจเธอเทียบไม่ได้เลยกับความทุกข์ที่ผู้หญิงเหล่านั้นกำลังเผชิญอยู่
“ขอบคุณนะคะที่ช่วยดูแลพวกเค้า” เธอพูดเบาๆ
“เราทำตามเจตนารมณ์ของคุณท่านน่ะค่ะ แม่ของคุณลัลน์ตั้งมูลนิธินี้ด้วยใจจริง ท่านบอกว่าอยากให้ที่นี่เป็นที่พักใจของคนที่ไม่เหลือใครเหลียวแล ดีกว่าปล่อยให้คนเหล่านั้นต้องใช้ชีวิตไม่ต่างจากทาส อย่างน้อยที่นี่ก็มีงา
