ผม: (ถามด้วยเสียงสั่นเครือจนแทบฟังไม่รู้เรื่อง) "หมอ... เทอเป็นยังไงบ้างครับ? แค่เป็นลมเฉยๆ ใช่ไหม? หรือเทอมีโรคประจำตัวอะไรที่ผมไม่รู้... หรือเทอไม่สบายตรงไหนบอกผมมาเถอะครับหมอ!"
หมอมองหน้าผมด้วยสายตาเรียบนิ่ง ก่อนจะถอนหายใจออกมาสั้นๆ แล้วปรับน้ำเสียงให้เป็นงานเป็นการ
หมอ: "คนไข้ปลอดภัยแล้วครับ ที่สลบไปเป็นลมเฉยๆ ครับ อาจจะเพราะคนไข้ตั้งครรภ์ด้วย เลยทำให้ร่างกายเพลียและเหนื่อยง่ายกว่าปกติ อีกอย่างที่สำคัญคือทางครอบครัวต้องระวังเรื่องสภาพจิตใจและความรู้สึกของคนไข้ให้มากนะครับ อย่าให้เธอเครียดจนเกินไป เพราะมันจะส่งผลเสียโดยตรงต่อเด็กในท้องครับ"
คำพูดของหมอเหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุน ลมหายใจผมขาดห้วงไปครู่หนึ่ง หูผมอื้อจนไม่ได้ยินเสียงรอบข้างนอกจากคำว่า 'เด็กในท้อง'
ผม: (ตาค้าง ตะลึงจนพูดอะไรไม่ออก) "ท... ท้อง!!"
หมอ: "ครับ หมอตรวจอย่างละเอียดแล้ว เดี๋ยวให้นอนพักให้น้ำเกลือสักคืนหนึ่งให้ร่า
