~หมวย~
กลิ่นยาฆ่าเชื้อที่รุนแรงเตะเข้าจมูกเป็นอย่างแรกที่ทำให้สติของฉันเริ่มกลับคืนมา อืมมม... เราค่อยๆ ลืมตาตื่นขึ้นมามองไปรอบๆ พบว่าตัวเองอยู่ที่โรงพยาบาล เพดานสีขาวสะอาดตาและสายน้ำเกลือที่ระโยงระยางอยู่ที่หลังมือซ้ายย้ำเตือนว่าร่างกายฉันถึงขีดจำกัดแล้ว เมื่อวานระหว่างที่คุยกับเฮียเราร้องไห้หนักมาก แล้วภาพก็ตัดไป คงร้องไห้จนเป็นลมไปเลยสินะ
หัวใจของฉันยังคงเต้นด้วยจังหวะที่หน่วงช้า ความรู้สึกจุกอกจากการปะทะคารมเมื่อวานยังไม่จางหายไป ฉันพยายามจะขยับตัวแต่กลับรู้สึกถึงความอบอุ่นบางอย่างที่พาดทับอยู่ตรงหน้าท้อง
เฮียยังอยู่ เขานั่งหลับอยู่ข้างเราโดยที่มือหนาของเขาวางอยู่บนหน้าท้องของเรา เขานั่งฟุบหน้าลงกับขอบเตียงในท่าที่ดูไม่สบายตัวนัก แต่ความมุ่งมั่นที่จะสัมผัสตัวฉันกลับชัดเจน เราเลยค่อยๆ หยิบมือเขาออก เพราะในใจลึกๆ ฉันยังคงหวาดกลัวและโกรธแค้นในสิ่งที่เขาทำ
คลาส: (สะดุ้งตื่นทันทีที่สัมผ
