เพี้ยะ!!!
เสียงฝ่ามือกระทบเนื้อดังสนั่นห้องพักฟื้น แต่ครั้งนี้ไม่ใช่หน้าของคลาสที่สะบัด แต่เป็นเสียงแม่ที่ฟาดฝ่ามือลงไปที่แขนพ่ออย่างจัง เพื่อเตือนสติสามีที่กำลังจะควบคุมอารมณ์ไม่อยู่
การมาของพ่อครั้งนี้ พ่อไม่รุนแรงหรือโมโหร้ายใส่เฮียเหมือนครั้งก่อนที่เคยขู่เอาไว้ ทั้งที่ก่อนหน้านี้พ่อประกาศกร้าวว่าจะจัดการคลาสให้จมดินถ้าเจอตัว แม่น่าจะพูดอะไรกับพ่อ พ่อถึงได้เบาลงถึงขนาดนี้ หรืออาจจะเป็นเพราะ "หลาน" ในท้องของฉันที่ทำให้พ่อยอมลดทิฐิลงมาบ้าง พ่อน่ะรักแม่ เชื่อฟังแม่ และก็กลัวแม่มากด้วย เมื่อแม่ส่งสายตาดุ พ่อจึงได้แต่ยืนฟึดฟัดอยู่ข้างเตียง
แม่: (หันไปมองคลาสด้วยสายตาคาดโทษ) "ลูกแม่ให้โอกาสแล้ว... ก็อย่าทำมันพังอีกนะคลาส ครั้งนี้คือครั้งสุดท้ายจริงๆ"
คลาส: (พยักหน้าอย่างนอบน้อมที่สุดเท่าที่เคยเห็นมา) "ครับ... ขอบคุณครับคุณแม่ ผมสัญญาครับ"
พ่อ: (หันมามองฉันแล้วยิ้มที่มุมปากอย่างมีเลศนัย)
