~หมวย~
เราตื่นมาด้วยความปวดเนื้อปวดตัวไปหมด ความรู้สึกเหมือนถูกรถบรรทุกทับซ้ำๆ มันแล่นพล่านไปทั่วทุกอนูรูขุมขน ไม่รู้เลยว่าสลบไปตอนไหน เหตุการณ์ที่ผ่านมามันเป็นอะไรที่รุนแรงสำหรับเรามาก มันไม่ใช่บทรักแต่มันคือการทารุณกรรม เฮียกำลังเข้าใจเราผิด และเขาก็ไม่เปิดโอกาสให้เราได้พูดอะไรเลย
ฉันพยายามกวาดสายตาที่พร่ามัวมองไปรอบๆ ห้องที่เงียบเชียบ หันไปมองข้างๆ เฮียไม่อยู่แล้ว ออกไปแล้วสินะ ทิ้งไว้เพียงร่องรอยความป่าเถื่อนบนผ้าปูที่นอนที่ยับยู่ยี่ เสียใจที่เขาไม่เชื่อ เสียใจที่เขาเอาแต่ว่าเรา โดยที่เรายังไม่ได้ทำอะไรผิดเลย ความยุติธรรมในชีวิตฉันมันหายไปไหนหมด นี่หรอคนที่เรามีความรู้สึกดีๆ ด้วย ฮึก...
คิดถึงเรื่องที่เขาทำกับเราก็ทำให้น้ำตาไหลออกมา น้ำตามันไหลซึมลงหมอนจนเปียกชุ่ม เราไม่มีสิทธิ์อะไรในตัวเขาเลย ทำอะไรก็ผิดไปหมด เมื่อไหร่นะ จะหลุดออกไปจากชีวิตบ้าๆ นี้สักที คำถามนี้วนเวียนอยู่ในหัวซ้ำแ
