พ่อ: "หมวย..."
เป็นพ่อที่เดินมาหยุดอยู่ข้างหน้าเรา ฉันเงยหน้าขึ้นมองท่านด้วยสายตาที่พร่ามัวไปด้วยม่านน้ำตา พ่อไม่ได้มีท่าทีโกรธเกรี้ยวเหมือนเมื่อไม่กี่นาทีก่อนหน้านี้เลย
พ่อ: "พ่อขอโทษลูก... ที่อารมณ์ร้อนใส่" ท่านถอนหายใจยาว แววตาที่เคยมองฉันอย่างคาดหวังบัดนี้เต็มไปด้วยความสงสาร "ไปอยู่นู้นก็ดูแลตัวเองดีๆ นะ แล้วจะไปวันไหนล่ะ?"
ท่านพูดกับเราพร้อมกับยื่นมือมาลูบหัว สัมผัสจากมือที่หยาบกร้านแต่เต็มไปด้วยความอบอุ่นของพ่อทำให้กำแพงในใจของฉันพังทลาย ฉันโผเข้ากอดพ่อร้องไห้โฮออกมาเหมือนเด็กๆ
เรา: "วันนี้ค่ะ... หมวยจะไปวันนี้เลย"
แม่: (เดินเข้ามาสมทบด้วยความเป็นห่วง) "แต่มันดึกแล้วนะลูก เดินทางตอนนี้อันตรายนะ"
พ่อ: "นอนพักที่นี่ก่อน เดี๋ยวพรุ่งนี้เช้าพ่อกับแม่จะไปส่งเอง"
แม่: "นะลูกนะ... พักผ่อนให้เต็มที่ก่อนเถอะ"
เรา: "ก็ได้ค่ะ..."
พ่อ: "ไปกินข้าวแล้วก็ขึ้นไปพักไปลูก หลานพ่อจะได้แข็งแรงๆ
