โชคดีที่เมื่อคืนตะวันล็อกประตูบ้านเอาไว้ และโชคดีที่แฟนของเขาไม่มีกุญแจสำรองเข้าบ้าน ทำให้น้ำหวานรอดพ้นจากการเห็นภาพบาดตาบาดใจ เพราะหากเธอจับได้ว่าฟ้าใสกับตะวันมีอะไรกัน เรื่องคงบานปลายไปกันใหญ่
หลังจากพากันใส่เสื้อผ้า ตะวันรีบวิ่งลงมาเปิดประตูต้อนรับแฟนสาวของตน ส่วนฟ้าใสก็อาบน้ำแต่งตัวแล้วตามลงมาทีหลัง
“หวัดดีฟ้าใส”
“หวัดดีค่ะพี่น้ำหวาน ไม่เจอกันนานเลยนะคะ”
“โทษทีนะฟ้าใส พี่มากะทันหันเรื่องงานน่ะ เลยไม่ได้โทรบอกก่อน คงตกใจกันใช่ไหม”
“แล้วนี่พี่น้ำหวานจะมาอยู่ยาวเลยหรือเปล่าคะ”
“ไม่หรอกจ้ะ พี่มาแค่เจ็ดวันน่ะ แล้วก็คงไม่ได้มาค้างที่นี่ เพราะมีรุ่นพี่ที่ทำงานมาด้วย เลยต้องไปพักกับพี่เขาน่ะ” น้ำหวานอธิบาย เธอนั่งอยู่ข้างๆ ตะวัน กอดแขนออเซาะฉอเลาะเขาไม่ห่าง เป็นครั้งแรกที่ฟ้าใสรู้สึกไม่อยากจะเห็นภาพบาดตานี้ ทั้งที่ภาพนี่เป็นภาพที่เธอเห็นมาตลอดสามปีแท้ๆ
อยากจะทึ้งหัวตัวเองแล้วโขกเข้ากับก
