ตั้งแต่กลับมาถึงบ้านที่กรุงเทพฯ ฟ้าใสก็เอาแต่ซึมกะทือไม่พูดไม่จากับใคร จนทั้งพ่อกับแม่ของเธอต่างสงสัยว่ามีเรื่องอะไรเกิดขึ้นกันแน่ แต่ด้วยรู้นิสัยลูกสาวคนนี้ดี หากไม่คิดจะบอก ต่อให้เอาชะแลงมางัดปาก เธอก็ไม่พูดเด็ดขาด
[แล้วแกก็เลยหนีมาแบบนี้น่ะเหรอ ทำไมไม่เปิดอกคุยกันให้เข้าใจ ในเมื่อเรื่องมันมาถึงขนาดนี้แล้ว ก็ควรจะคุยมากกว่านี้ไม่ใช่เหรอยะ]
ลิซ่า...ที่ปรึกษาเพียงคนเดียวของฟ้าใสเอ่ยขึ้น เมื่อได้ฟังเรื่องราวทั้งหมดจากปากของเพื่อนสนิท ทีแรกหญิงสาวไม่ได้คิดจะบอก แต่สุดท้ายก็ทนเก็บความอึดอัดนี้เอาไว้คนเดียวไม่ไหว จะบอกพ่อกับแม่ก็ไม่ได้ คนเดียวที่นึกถึงก็คือเพื่อนสนิทคนนี้นี่แหละ
“คุยทำไม ไม่มีอะไรต้องคุยกันแล้ว หมอนั่นกับพี่น้ำหวานเป็นแฟนกัน พวกเขาก็แค่เป็นแฟนกันต่อไป ส่วนฉันก็เดินออกมา ทุกอย่างจบสวย วินวินกันทุกฝ่ายไม่ใช่หรือไง” คนพูดกำลังพยายามทำตัวเข้มแข็ง ทั้งที่หัวใจเปราะบางแตกหักจนแทบ
