[ขออีกที ตอนนี้มึงอยู่ไหนนะเพื่อนรัก]
“เหนือ” ดูเหมือนชายหนุ่มที่พูดคุยอยู่กับปลายสายนั้นจะเริ่มหงุดหงิดขึ้นมาแล้ว เนื่องด้วยเปรมปวีณ์เอ่ยประโยคเดิมไปกับอีกฝ่ายมาไม่ต่ำกว่าสามรอบได้ รวมไปถึงสิ่งที่คิดเอาไว้ก็ไม่ได้เป็นไปตามภาพในหัวเลยสักนิด เพราะนอกจากจะติดต่ออดีตภรรยาที่หอบลูกเขามาด้วยไม่ได้แล้วที่พักซึ่งเป็นรายเดือนของที่นี่ก็ถูกจองเต็มหมดจนอยากจะสร้างมันขึ้นมาใหม่เสียให้จบ ๆ ไป
[แล้วมึงไปทำเหี้ยอะไรที่นั่น นี่อย่าบอกนะว่า... มึงยอมลดทิฐิสูงเสียดฟ้าลงเพื่อไปตามง้อน้องชมพูของกูแล้ว!]
“ของใครนะ”
[เอ่อ... ช่างแม่งเถอะ แต่มึงควรจะบอกกูก่อนไหม มันมีเอกสารที่มึงต้องเซ็นอีกเพียบเนี่ย ไม่ใช่คิดจะไปก็ไปโว้ย กูจะบ้าตาย รู้ไหมกูขับรถวนหามึงอยู่ตั้งนานสองนาน โทรไปก็กว่าจะรับสายได้]
“คุณพ่อไม่ไล่กูลงจากตำแหน่งแล้ว?”
[ท่านก็มีลูกชายประสาทคนเดียวไหม มาน้อยใจอะไรไม่ดูอายุตัวเอง เจ้าสัวเองก็แก่มากแ
