“ต้องขอโทษแทนลูกชายไม่รักดีของฉันด้วยที่ทำให้เรื่องทุกอย่างมันต้องออกมาเป็นแบบนี้”
คนที่ผ่านโลกมานานจนถึงวัยที่ต้องเกษียณอย่างเต็มตัวแล้ววางดอกไม้สีบริสุทธิ์ลงตรงหน้าป้ายชื่อที่ปรากฏเป็นรุ่นน้องของตนเองอยู่นับหลายปี ทว่าบุคคลที่เปรียบดั่งเป็นสหายคู่ใจกลับล่วงลับลาโลกไปก่อนเขาด้วยโรคร้ายที่มาพรากจากไปแบบไม่หวนคืน แทนที่ควรจะมีโอกาสได้เห็นผู้เป็นหัวใจนั้นเติบโตไปอีกหลายย่างก้าว
อนิจจังทุกอย่างช่างไม่เที่ยงโดยแท้
อีกทั้งเขายังทราบดีว่าการไม่ปล่อยวางของคนที่ตายไปแล้วจะสร้างความปวดเจ็บแบบผูกมัดให้เด็กทั้งสองคนขนาดไหน หากแต่จะทำอย่างไรได้ก็ในเมื่อเป็นการตัดสินใจเอาเองแบบไม่บอกกล่าวหัวหงอกหัวดำแบบชุติวัตเลย
รวมถึงลูกชายเขาตอนนั้นก็ไม่รู้ว่ามันคิดอะไรอยู่ถึงได้ตกลงอะไรไปแบบไม่ปรึกษากัน ก็คงจะมีแต่หญิงข้างกายที่อยู่ร่วมกันมาครึ่งทางชีวิตนั้นเห็นดีเห็นงามตามไปด้วยเนื่องจากคุณหญิงชอบพอลูกสาวของเพ
