บ้านเช่า

เย็นวันนั้นอัค‍รัชไปตามโลเคชันที่เขาได้จากเจ้าของบ้านเช่า โดยที่เขาแจ้งว่าหากดูบ้านแล้วพอใจก็พร้อมทำสัญญาเช่าทันที ชายหนุ่มขับรถเข้าไปตามเส้นทางที่เลี้ยวขวาเข้าไปในซอยห่างจากโรงพยาบาลไม่ถึงหนึ่งกิโลเมตร และต้องเข้าไปในซอยอีกราวแปดร้อยเมตรก็พบกับบ้านเดี่ยวชั้นเดียวตามคำอธิบายของเจ้าของบ้าน อัค‍รัชจอดรถริมรั้วไม้ระแนงสีขาวสูงราวหนึ่งเมตรยี่สิบเซ็น เสียงรถของเขาคงทำให้คนในบ้านรู้ตัวเพราะมีร่างหนึ่งกระวีกระวาดออกมาเปิดประตูให้ตั้งแต่เขายังไม่ทันกดกริ่ง “คุณคนที่นัดดูบ้านเช่าใช่ไหมคะ” หญิงวัยกลางคนถาม “ครับ ผมเป็นคนที่หมอเมศแนะนำมา” อัค‍รัชแนะนำตัวแบบเดียวกับที่เขาแจ้งในไลน์ก่อนหน้า ทำให้คู่สนทนารีบเปิดประตูเชื้อเชิญเขาเข้าไปด้านใน “เชิญเลยค่ะคุณ” นางเดินนำเข้าไปด้านใน พอดีกับที่หญิงสาวคนหนึ่งเดินออกมาจากในตัวบ้าน ทันทีที่ได้เห็นหน้ากันชัดๆ ทั้งสองคนก็ชะงักไปทั้งคู่ “สวัสดีครับ คุณพิมพิกาใช่ไหม” “ใช่ค่ะดิฉันเอง เชิญค่ะคุณคือคุณหมอคิงเพื่อนพี่เมศใช่ไหมคะ” พิมพิกาปรับท่าทีเป็นปกติ เธอเดินนำเขาเข้าไปด้านในและอธิบายเกี่ยวกับบ้าน “บ้านนี้เดิมเป็นเรือนรับรองแขกน่ะค่ะ ไม่ค่อยได้เปิดใช้แต่คุณแม่ของพิมก็ให้คนดูแลอย่างดี จนตัดสินว่าจะปล่อยเช่าก็เลยทำรั้วแยกจากบ้านใหญ่ให้ เข้าออกคนละทางไม่ต้องกังวลเรื่องความเป็นส่วนตัวเลยค่ะ” เธอรู้มาจากปรเมศว่าเพื่อนของเขาคนนี้ไม่ใคร่จะชอบความวุ่นวายเท่าใดนัก ซึ่งนั่นก็เป็นสเป็กผู้เช่าที่พิมพิกาต้องการเช่นกัน “ไม่เคยมีคนเช่าเลยใช่ไหมครับ” อัค‍รัชมองไปทั่วบ้านอย่างค่อนข้างพอใจ “ใช่ค่ะ คุณหมอเป็นคนแรกที่นัดมาดูบ้านเพราะว่าพิมเองก็เพิ่งว่างจัดการเรื่องนี้ ส่วนเฟอร์นิเจอร์ที่เห็นนี่ทางเราจะให้ผู้เช่าใช้ได้เลยค่ะ ขาดเหลืออะไรแจ้งได้ หรือถ้าคุณหมอไม่ต้องการเฟอร์นิเจอร์ก็บอกได้ค่ะจะให้คนยกออกให้” “พร้อมเฟอร์ก็ดีครับจะได้พร้อมอยู่ อีกอย่างผมเองคงไม่มีเวลาไปหาซื้อของเข้าบ้านมากนักด้วย แล้วเงื่อนไขการเช่ามีอะไรบ้าง” อัค‍รัชถามรายละเอียด ซึ่งฝ่ายเจ้าของบ้านสาวก็แจ้งราคาค่าเช่า ค่าประกันและล่วงหน้าซึ่งอยู่ในเกณฑ์ปกติทั่วไป ชายหนุ่มจึงตัดสินใจทันที “โอเคครับ ผมเช่าที่นี่ ไม่ทราบว่าทางคุณสะดวกไหมถ้าผมจะขอทำสัญญาและเข้าอยู่เลย” อัค‍รัชไม่ได้ตั้งความหวังว่าจะต้องได้ แต่ถ้าเข้าอยู่ได้เลยก็ดีเพราะว่าเขายังไม่ได้หาที่พักไว้ ซึ่งถ้าตัวบ้านไม่พร้อมเขาอาจจะต้องไปหาโรงแรมนอนสักคืน ซึ่งก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรจนรับไม่ได้ “วันนี้ทำสัญญาเลยก็ได้ค่ะ แต่เรื่องย้ายเข้าอยู่คือว่าพิมเพิ่งเห็นว่าในห้องน้ำใหญ่ เครื่องทำน้ำอุ่นมันไม่ร้อนต้องเปลี่ยนใหม่ค่ะ กับต้องรอช่างมาล้างแอร์อีกอย่างพรุ่งนี้” “ไม่เป็นไรครับ ผมขอแค่นอนได้ก็พอส่วนเรื่องแอร์ถ้าช่างจะมาพรุ่งนี้ผมต้องไปทำงาน พอจะฝากพิมเป็นธุระเรื่องนี้ได้รึเปล่า” เขาถือวิสาสะเรียกเธอว่า ‘พิม’ ตามที่เจ้าตัวใช้แทนสรรพนามแทนตัวเอง และดูเหมือนว่าพิมพิกาก็ไม่ได้สังเกตเรื่องนี้ “ได้ค่ะ งั้นเดี๋ยวพิมเตรียมสัญญาสักครู่นะคะ รบกวนขอบัตรประชาชนด้วยค่ะคุณหมอ” “ผมมีสำเนาในรถ รอสักครู่” เขาเดินออกไปจะหยิบของในรถ หญิงวัยกลางคนที่เปิดประตูบ้านให้เขาจึงเอ่ยขึ้น “คุณหมอเลื่อนรถมาจอดในบ้านก็ได้นะคะ จะได้ไม่เปียกอีกเดี๋ยวฝนน่าจะตก” นางมองดูฟ้าแม้ว่าจะล่วงเข้าฤดูหนาวแล้ว แต่ช่วงนี้เป็นระยะที่มีมรสุมตามรายงานของกรมอุตุซึ่งอาจจะทำให้ฝนตกได้ อัค‍รัชเลื่อนรถเข้ามาจอดในโรงรถ พลางหยิบเอกสารสำหรับทำสัญญาเช่าบ้านมาส่งให้พิมพิกาและนั่งรอเธอเขียนรายละเอียดลงในสัญญาเช่า “แถวนี้อาหารการกินค่อนข้างสะดวกค่ะคุณหมอ ตอนเช้าท้ายซอยจะมีตลาดเช้า เดินเข้าไปด้านในจากบ้านเราก็ประมาณสองร้อยเมตร ใกล้มากเลยค่ะ หรือถ้าคุณหมอจะซื้อของใช้ห้างใหญ่อยู่ไม่ไกล ร้านสะดวกซื้อก็มีที่ปากซอยค่ะ หลายร้านเลย” ป้าสีนวลชวนคุย อัค‍รัชจึงถามเกี่ยวกับละแวกบ้านจนพอใจว่าอะไรอยู่ที่ไหน “เรื่องขยะจะมีรถมาเก็บสองครั้ง คุณหมอจะใส่ถุงดำวางไว้ที่หน้าบ้านเลยหรือจะเอามารวมกับถังขยะที่บ้านใหญ่ก็ได้ค่ะ” นางยังพูดแนะนำเพราะถือว่าเขาเป็นหนึ่งของสมาชิกในพื้นที่แล้ว “ขอบคุณครับ” “แล้ววันนี้คุณหมอจะย้ายเข้าเลยใช่ไหมคะ ป้าจะรีบให้เด็กมาทำความสะอาดให้ค่ะ” อัค‍รัชมองตัวบ้านหลังจากได้ยินคำถามนั้น ดูเหมือนว่าที่นี่จะได้รับการทำความสะอาดมาหนึ่งรอบแล้วหากเขามองไม่ผิด “พิมให้เด็กมาทำความสะอาดแล้วรอบนึงค่ะ แต่ว่าปิดบ้านมานานยังมีฝุ่นอยู่คงต้องทำอีกครั้งก่อนคุณจะเข้าอยู่จริง” พิมพิกาอธิบายแทน “ไม่เป็นไร เอาเป็นว่าผมขอคำแนะนำเรื่องหาแม่บ้านมาทำความสะอาดแบบอาทิตย์ละครั้งก็พอ” เขาพูดตามประสาชายโสดที่ถึงแม้จะทำงานบ้านเองพอได้ แต่หากภารกิจในแต่ละวันก็ทำให้หาเวลาได้ยาก มีวันหยุดก็อยากพักผ่อนมากกว่ามาทำงานบ้านอีก “ไม่ต้องไปหาที่ไหนเลยค่ะคุณหมอ เดี๋ยวให้เด็กๆ ที่บ้านมาทำให้ ถ้าคุณหมออยากจ้างก็จ่ายพิเศษให้เด็กไปก็ได้” ป้าสีนวลออกความเห็นซึ่งคนฟังก็เห็นด้วย “แบบนั้นก็ได้ครับ ตามนั้นเลย” ‘คิงไปถึงโน่นแล้วใช่ไหมลูก’ “ครับแม่ ผมเพิ่งมาดูบ้านพักตอนนี้เรียบร้อยแล้วครับ” ชายหนุ่มตอบกลับมารดาที่โทรมาถามถึงการเดินทาง เพราะว่านี่เป็นครั้งแรกที่เขาขับรถยนต์ส่วนตัวขึ้นมาที่จังหวัดเชียงใหม่ ‘แล้วเป็นยังไงบ้างลูก จะอยู่ได้ไหมให้แม่ส่งคนไปดูแลบ้านช่องอาหารการกินให้ดีกว่าไหม” คุณอรยาที่มีพื้นเพเป็นสาวเหนือแต่ปัจจุบันย้ายไปอยู่กรุงเทพฯ กับสามีคือบิดาของอัค‍รัช ได้หลายสิบปีแล้วกล่าวอย่างเป็นห่วงลูกชายคนโต “ไม่เป็นไรครับแม่ผมอยู่ได้ อยู่ในเมืองของกินหาง่าย คนทำงานบ้านแบบจ้างเป็นวันก็มี” ‘ตามใจ แล้วจะเริ่มงานเลยไหมลูก’ นางถามต่อ “วันนี้ผมไปรายงานตัวมาแล้ว แม่มีอะไรหรือเปล่าฮะ” ‘เรื่องบ้านที่ไชย‍ปรา‍การคิงอย่าลืมนะลูก ถ้ามีเวลาก็ไปดูด้วยกรมที่ดินส่งจดหมายมาพอดีว่าจะรังวัดที่ข้างๆ’ “อ่อ ได้ครับแม่เดี๋ยวผมไปจัดการเอง” อัค‍รัชได้รับที่ดินผืนหนึ่งที่อำเภอไชย‍ปรา‍การเป็นมรดกตกทอดจากทวดของเขา ซึ่งคุณทวดได้ตั้งใจจะมอบที่ผืนนี้ให้ตั้งแต่วันที่ชายหนุ่มเกิด เขาจึงต้องเป็นธุระไปจัดการเอง