เวลาผ่านไปจนใกล้เวลาที่อัครัชจะทำบุญบ้านที่ฝาง ซึ่งพิมพิกายังอยู่ที่กรุงเทพฯ เพราะเธอต้องไปร่วมงานแต่งงานของญาติสาวคือณพรรณพกับแฟนหนุ่มอณาวิน
“ทำไมทำหน้าแบบนั้น เจ้าสาวทำหน้าสวยๆ สิ อย่าหน้าบึ้ง” พิมพิกาที่รับหน้าที่เพื่อนเจ้าสาวในงานพิธีเช้าแซวเจ้าสาวที่ทำหน้ามุ่ยอยู่บนสตูลหน้ากระจก
“ฉันง่วงน่ะพิม ทำไมเป็นเจ้าสาวมันเรื่องเยอะขนาดนี้ นี่ฉันต้องตื่นตั้งแต่ตีสี่เลยนะ”
“เอาน่า ก็ตื่นมาแต่งตัวไง สวยคุ้มมากกับที่ตื่นเช้า จะได้ถ่ายรูปสวยๆ งานแต่งมีครั้งเดียวนะแก” พิมพิกาปลอบคนที่เป็นเพื่อนและลูกพี่ลูกน้อง
“ก็ไม่แน่นะแก เผื่อครั้งนี้ฉุกละหุกเดี๋ยวแต่งใหม่อีกรอบ” คราวนี้เจ้าสาวพูดปนหัวเราะจนช่างทำผมก็หัวเราะไปด้วยอีกคน
“เออ... ว่าจะถามตั้งแต่เมื่อวานก็ลืม แล้วนี่คุณหมอของแกเขาจะมางานวันนี้ด้วยไหมพิม” ณพรรณพที่รู้ความคืบหน้าความสัมพันธ์ของญาติตัวเองกับคุณหมอหนุ่มดีถามขึ้น
“ไม่น่านะ ไม่เห็
