“ดีนะคะที่พี่พิมสวยและรวยมาก เลยรอดจากบรรดาป้าๆ มาได้” ลดามณีแซวบ้างพิมพิกาจึงหันไปมองนักวิชาการสาว
“ก็คงพอๆ กับลูกสาวเจ้าของฟาร์มโคนมระดับต้นๆ ของภาคกลางล่ะค่ะ” พิมพิกาว่ากลับนั่นทำให้ลดามณีทำตาโต
“ฮะ... อะไรนะคะ พวกเขาพูดถึงซีด้วยเหรอ แต่ซีไม่ได้เป็นว่าที่คนในครอบครัวแบบพี่พิมสักหน่อย” หญิงสาวทำหน้าเหลอหลา
“แค่คุณซีเผลอตัวมาตามคำชวนของไอ้นีล ก็ถูกจับตามองไปแล้วล่ะครับ” อัครัชกล่าวเสริม
“แล้วนี่พี่จะกลับเชียงใหม่วันไหน” คนเป็นน้องชายเปลี่ยนเรื่องคุย
“ยังไม่ได้ถามพิมว่าจะกลับวันไหน” อัครัชโยนเรื่องนี้คนรัก
“แล้วซีจะกลับไปทำงานวันไหนคะ” พิมพิกาจึงถามสาวอีกคนที่เดิมเธอนัดเจอกันไว้ที่ฝางในอีกไม่กี่วันข้างหน้า
“ซีกลับพรุ่งนี้เย็นค่ะพี่พิม ไปพร้อมกันไหมคะซีจองตั๋วไว้แล้ว” มารอบนี้ลดามณีไม่ได้ขับรถมาเองเพราะเธอตั้งใจเอารถยนต์ของตัวเองไว้ให้ทีมงานที่แม่วางได้ใช้
“ไปด้วยกันก็ได้คร
