เช้าวันต่อมารอยอินทร์ไปใส่บาตรที่วัด ด้วยงานของเขามักจะทำให้ชายหนุ่มปรับตัวเข้ากับคนง่ายโดยเฉพาะกลุ่มชาวบ้านหรือคนท้องถิ่น ในแต่ละที่ซึ่งเขาต้องลงพื้นที่ไปทำงาน
วันนี้ก็เช่นกันที่ชายหนุ่มตั้งใจจะไปถวายภัตตาหารแล้วอยู่ฟังเทศน์ต่อโดยที่ตั้งใจจะใช้เวลาที่นี่ราวครึ่งวัน เขาได้รับการต้อนรับจากชาวบ้านอย่างอบอุ่นซึ่งชายหนุ่มก็อาสาช่วยงานวัด ไม่ว่าจะทำความสะอาดศาลาหรืองานในครัวแต่ก็ไม่มีใครยอมให้ทำ
“โยมด็อกเตอร์ ตอนบ่ายว่างไหม”
เจ้าอาวาสมาเรียกรอยอินทร์หลังจากที่เขาเพิ่งเริ่มจับไม้กวาดจะกวาดศาลา
“ครับตุ๊ลุง ว่างครับ”
“อาตมาจะต้องไปซื้อยาในเมือง แต่รถของวัดสตาร์ทไม่ติด”
“ผมไปส่งได้ครับ ไปเลยไหม”
“เดี๋ยวอาตมาช่วยออกค่าน้ำมันนะโยม” ท่านรีบบอกแต่ชายหนุ่มส่ายหน้าทันที
“ไม่ต้องครับตุ๊ลุง ผมมีธุระต้องเข้าอยู่แล้วเดี๋ยวไปส่งตุ๊ลุงแล้วผมไปซื้อของส่วนตัวมาด้วยเลยก็ได้ครับ”
เนื่องจากรอยอิ
