รุธิระเริ่มมีสีหน้าตกใจ “จะ... เจ้าจะทำอะไร ปล่อยข้า... ข้าจะออกจากร่างนี้แล้วก็ได้ ข้ายอมแล้ว”
มันละล่ำละลักแต่ทรรปณ์ไม่ใส่ฟัง มือปีศาจของทรรปณ์ยึดลำคอของอีกฝ่ายชูขึ้นจนขาลอยจากพื้น ทรรปณ์บริกรรมคาถาครู่เดียวก็ปรากฏเชือกมนต์รัดที่คอหนึ่งเส้น ข้อมือทั้งสองข้างและข้อเท้าทั้งสองข้างไม่นานนักเชือกมนต์นั้นก็จางหายไป พร้อมกับที่เขาปล่อยให้รุธิระตกลงมายังพื้นห้อง
“อยากได้ร่างนี้ ข้าก็จะผูกเจ้าไว้ให้อยู่ในร่างนี้ ต่อให้เจ้าทำให้ร่างนี้หมดลมแต่ตราบใดที่ยังไม่หมดอายุขัย แม้แต่ความตายก็ไม่ใช่ทางหมดทุกข์ของเจ้า ยิ่งเจ้าทำร้ายร่างนี้เท่าไหร่เจ้าก็ต้องทุกข์ทรมานเท่านั้นเป็นผลตอบแทน” ทรรปณ์มองรุธิระในร่างของอัครัชด้วยสายตาเยียบเย็น ก่อนจะก้มลงไปกระซิบเบาๆ หากแต่หนักแน่น
“ข้าชื่อ ทรรปณ์ จำชื่อข้าไว้ให้ดี เมื่อเจ้าหมดอายุขัยเราจักได้พบกัน... ที่อเวจี”
ทรรปณ์หันมาบอกไอยเรศ “ดวงจิตของอัครัชถูกมันท
