“เราไปเร็วกว่านี้ได้ไหมคะคุณนีล” ลดามณีร้อนใจ เธออ่านบันทึกต้นฉบับออกแล้วว่าในนั้นเขียนว่าอะไร ซึ่งความหมายของมันต่างกับที่ศาสตราจารย์วารุณีคัดลอกมาฟ้ากับเหว
“ผมเร่งอยู่ครับ แต่เหมือนว่าข้างหน้าจะมีอุบัติเหตุ เดี่ยวผมจะแวะถามชาวบ้านว่ามีทางลัดทางอื่นไหม”
ลดามณียกโทรศัพท์ขึ้นดูกลายเป็นว่าสัญญาณแทบไม่มีเลย อาจจะเพราะว่าแถบนี้สองข้างทางมีแต่ป่าทั้งนั้น
พวกเขาขับรถมาถึงช่วงรอยต่อระหว่างตำบลปิงโค้งของเชียงดาวและกำลังเข้าเขตอำเภอไชยปราการแล้ว ซึ่งก็เหลือระยะทางไม่ไกลมากถ้าไม่มีอะไรปกติใช้เวลาไม่เกินครึ่งชั่วโมงก็ไปถึงบ้านที่ฝาง
“มีอะไรเร่งด่วนเหรอซี ลองใช้โทรศัพท์ผมโทรหาเพื่อนคุณก่อนไหม” จัตวาเห็นท่าทางของเธอก็คิดว่าลดามณีอาจจะมีงานด่วนที่ต้องไปจัดการ แต่ก็แปลกใจอยู่ว่าหากด่วนจริงเธอน่าจะรู้ตั้งแต่เช้าหรือสายๆ แล้ว เหตุใดยังไปที่สำนักงานประวัติศาสตร์อีกจนถึงเที่ยง
“ขอบคุณค่ะ งั้นต้องขอร
