ย้อนไปที่เมืองโพสพ พุทธศักราช 1598
“เร็วๆ เจ้านางจันทร์แรมเจ็บท้องแล้วเจ้า เจ็บเมินแล้วจะอี้”
อัครัชเห็นผู้คนมากมายล้วนเป็นสตรีทั้งสิ้นที่วิ่งเข้าออกเรือน ไม่สิ... ควรใช้คำว่าวังหรือตำหนัก ฟังจากคำพูดของพวกนางดูเหมือนว่าใครสักคนกำลังจะคลอดบุตร ซึ่งตรงนี้ชายหนุ่มก็แปลกใจตัวเอง เขาแน่ใจว่านั่นเป็นภาษาล้านนาโบราณที่เขาไม่เคยคุ้นเลย แต่กลับเข้าใจได้ทุกประโยคเข้าใจโดยที่ไม่ต้องพยายามแปลใดใดด้วยซ้ำ
“ไปดูข้างในกันเถิดท่านอินทร”
ดวงจิตสองดวงพุ่งหายเข้าไปในตำหนักนั้นมาปรากฏอีกทีที่มุมห้องด้านใน
เสียงร้องของหญิงสาวที่กำลังเจ็บท้องราวจะขาดใจ นั้นสะกิดใจอัครัชจนไม่สามารถทำเฉยได้ ชายหนุ่มเคลื่อนกายเข้าไปใกล้มากขึ้นจากนั้นเขาก็แทบช็อกเมื่อเห็นหน้าเธอคนนั้นชัดๆ
“พิม นั่นพิมพิกา แฟนผมเอง”
“นั่นคือเจ้านางจันทร์แรมต่างหากท่าน” หนานเมืองแย้งทำให้อัครัชหันไปมองหน้าเขาอย่างไม่พอใจ แต่อีกฝ่ายก็
