“ทั้งเจ้าอมิจทั้งอเรนทร์เมื่อไหร่มันจะรู้เรื่องตัวเองกันสักที ข้าเบื่อจะลุ้นแย่แล้ว”
ในอีกหนึ่งภพภูมิที่มิติซ้อนทับกัน อมนุษย์สองตนกำลังสนทนากัน หนึ่งนั้นเป็น ทรรปณ์ [1]พระยมตนหนึ่งจากสามร้อยห้าสิบสามตน ส่วนอีกหนึ่งคือ อามาร์ หนึ่งในสี่เทวบุตรมารผู้ดูแลโลกันตร์
“ข้าว่าเจ้าอาจจะต้องไปเตือนเจ้าสองคนนี้แล้วกระมัง”
“ข้าน่ะรึ แล้วทำไมคนคนนั้นจึงไม่เป็นเจ้าล่ะอามาร์” ทรรปณ์ชี้มือเข้าหาตนเองพลางเลิกคิ้วถาม
“ข้าไม่ว่าง” อามาร์ตอบหน้าตาเฉย “อีกอย่างไอ้สองคนนั่นมันก็เพื่อนเจ้าด้วย”
“แต่อมิจมันสนิทกับเจ้ามากกว่าข้า” ทรรปณ์แย้ง
“แต่ข้าไม่ได้มีหน้าที่ดูแลเรื่องนี้แบบที่เจ้ามี” อามาร์ทอดเสียงราวกับกำลังดูสิ่งที่น่ารื่นรมย์
“ข้าแค่มาใส่ใจเป็นครั้งคราว อีกอย่างข้าก็ไม่ได้มีหน้าที่จับสัตว์นรกกลับไปยังภพภูมิ”
“ก็ไม่แน่หรอกว่า ความชั่วของไอ้หมอนั่นอาจจะเกิดขีดที่อเวจีจะรับไว้ ถึงตอนนั้นก็ต้องเป็น
