อินทรเปลี่ยนแผนจากกลับเข้าเมืองอินเป็นตั้งค่ายทหารอยู่นอกวัง ส่วนหนึ่งเป็นเพราะจันทร์แรมมีอาการป่วยจนเขาอยากส่งนางกลับเมืองโพสพแต่นางปฏิเสธ
“ข้าแต่งเข้าเมืองอิน เป็นคนของเมืองอินแล้ว ต่อให้ข้าตายข้าจะเป็นผีของเมืองอินนั่นคือกฎที่เราต้องรักษาไว้เจ้าพี่”
“เจ้าอย่าพูดแบบนั้น เจ้าแค่ป่วยเดี๋ยวก็หายแล้ว ไม่มีใครตายทั้งนั้น” อินทรกอดนางไว้บนที่นอนที่ถูกจัดอย่างง่ายๆ ผิดกับในวัง เขากดศีรษะเล็กๆ ให้ซุกซบลงกับอกกว้างจนหลับไปในที่สุด
‘พี่ขอโทษ ไม่น่าพาเจ้ามาลำบากเลย’ ชายหนุ่มคิดในใจก่อนจะผ่อนร่างบางลงกับที่นอนอย่างระวังเมื่อได้ยินเสียงสัญญาณที่หน้ากระโจมดังขึ้น เขาก้าวเร็วๆ ฝีเท้าเบากริบมาเปิดม่านออก เห็นหมอหลวงที่ทหารไปรับตัวมาถึงกลางดึกก็รีบเปิดทางให้
“ข้ามาถึงแล้วท่านอินทร พระชายาเป็นอย่างไรบ้าง” หมอหลวงซักถามอาการของคนที่เขาต้องมารักษาด่วน โดยที่ต้องแอบออกมานอกเมืองและต้องระวังไม่ให้ทหาร
