ตอนที่ 5

วันนี้มิรดาก็มาทำงานแต่เช้าเหมือนเช่นทุกวัน แต่ธีธัชที่เคยมาทำงานเช้ากว่าหล่อน กลับยังเดินทางไม่ถึงที่ทำงาน หล่อนนั่งรอกระวนกระวาย มองนาฬิกาข้อมือสลับกับแป้นพิมพ์โน้ตบุ๊คซ้ำไปซ้ำมาหลายครั้ง จนกระทั่งเวลาล่วงเลยไปเกือบเก้าโมงเช้า คนที่หล่อนรอคอยอยู่ก็ปรากฏตัวขึ้น เขาก้าวออกมาจากลิฟต์ และก้าวเดินมาหยุดที่หน้าโต๊ะทำงานของหล่อน มิรดารีบลุกขึ้นยืน และกล่าวทักทายตามมารยาทที่เคยกระทำทุกวัน “สวัสดีค่ะบอส” “สวัสดีครับคุณมิ้ม ขอโทษทีนะผมเพิ่งลุกจากเตียงไหวนะ ก็เลยเพิ่งมา...” คำพูดของเขา ทำให้หล่อนเข้าใจความหมายได้เป็นอย่างดี “เอ่อ... วันนี้ไม่มีงานอะไรเร่งด่วนแต่เช้า บอสมาตอนไหนก็ได้ค่ะ” “นั่นสิ” เขาไหวไหล่บึกบึนของตัวเองเล็กน้อย ก่อนจะเดินตัวตรงหายเข้าไปในห้องทำงาน ใบหน้าที่มีรอยยิ้มเคลือบทับอยู่ของมิรดาตอนนื้จืดจางลงเหลือแต่ความเศร้าหมอง เมื่อคืนธีธัชคงจะสนุกสนานกับผู้หญิงสวยคนนั้นทั้งค