คลื่นที่เตรียมมื้อแรกไว้รอลลิลตื่นมาเดินกลับเข้าไปดูคนน้องในห้องอีกครั้ง เพราะจนบ่ายโมงแล้วลลิลก็ยังไม่ออกมาจนกลัวว่าอีกคนจะไม่สบาย พอเปิดประตูเข้าไปก็เห็นลลิลกำลังยันตัวขึ้นมานั่งพิงหัวเตียงพอดีเลยรีบถามด้วยความเป็นห่วง
“ตื่นแล้วเหรอ ลุกมากินข้าวไหวมั้ย”
“เสื้อผ้าล่ะ”
แทนที่จะตอบลลิลกลับถามย้อนด้วยสีหน้าบึ้งตึงจนคลื่นชะงัก
“อยู่ในตู้ อาบน้ำก่อนก็ได้เดี๋ยวพี่รอข้างนอกนะ”
“....”
ลลิลไม่ตอบอะไรอีกทำเพียงเอาห่มคลุมตัวลงมาหาเสื้อผ้าไปอาบน้ำ คลื่นที่พอจะมองอาการออกว่าน้องคงโกรธมากจนไม่อยากพูดด้วยก็ถอนหายใจก่อนจะออกมาจากห้องเพื่อให้อีกคนได้ใช้เวลาส่วนตัวก่อน
แต่พอผ่านไปสักพัก ลลิลที่แต่งตัวเสร็จก็เดินออกมาจากห้องด้วยสีหน้าที่ไม่ได้เปลี่ยนไปจากเดิมนัก พอคลื่นเห็นว่าน้องกำลังจะเดินผ่านไปก็รีบถามทันที
“จะไปไหน”
“กลับบ้าน”
ลลิลตอบโดยไม่ยอมหันมามองหน้า คลื่นถอนหายใจก่อนจะลุกขึ้นเดินเข้าไปห
