เช้าวันต่อมาเทียนกัลยาภัคจึงขอชายหนุ่มเพื่อจะออกไปพบเพื่อนเพราะไม่ได้เจอหน้ากันนานซูโฮที่ตามใจหญิงสาวอยู่แล้วจึงไม่ขัดและคอยให้บอดี้การ์ดตามไปดูแลไม่ห่าง
“มีนทางนี้” เทียนกัลยาภัคนั่งอยู่ในร้านกาแฟใกล้กับตำแหน่งที่มีนรญาส่งมาให้
“แหม๋ เดี๋ยวนี้ใส่เสื้อผ้าแบรนด์เนมทั้งตัวเลย” มีนรญาที่เห็นเพื่อนได้ดีจึงรู้สึกอิจฉาแถมยังได้เห็นรูปในเฟสบุ๊คว่าตอนนี้หญิงสาวได้หมั้นหมายกับซูโฮแล้วจึงอิจฉาเข้าไปกันใหญ่
“แล้วรอยตรงหน้าไปโดนอะไรมา”
มีนรญาจึงจับรอยตรงแก้มฝากซ้ายเพราะโดนพัคซอนอินทำร้ายมาถึงแม้ชายหนุ่มจะรวยไม่แพ้ซูโฮแต่พฤติกรรมเซ็กส์ที่รุนแรงเธอก็รับไม่ได้เช่นกัน
“เราไม่อยากไปตรวจร่างกายแล้ว”
“เกิดอะไรขึ้นมีน” เทียนกัลยาภัคก็ห่วงมีนรญาเหมือนเพื่อนคนหนึ่งเพราะทั้งสองก็เติบโตมาด้วยกัน
“เรากลัว ฮึก เราขอไปอยู่ด้วยสักคืนได้ไหม นะขอร้องนะช่วยฉันหน่อย” มีนรญาพยายามบีบน้ำตาเพื่อให้ดูน่าสงสารเพราะเธอร
