เราทั้งห้าคนมาถึงร้านหมูกระทะในเวลา 2 ทุ่ม ยังดีที่ร้านนี้ของออกตลอดไม่มีกั๊กของ และยังดีที่เพื่อน ๆ ของฉันไม่เมาหนัก
ที่เมา ๆ หน่อยก็ไอ้คนที่ชวนมาไงคะ พวกที่เหลือน่ะกินกันไปคุยกันไป ก็เลยไม่มีคนเมาเท่านาว
“ดีนะกูไม่มีแฟน ไม่งั้นคงลำบากเอาใจน่าดู” ไผ่พูดแซวและมองมาที่ฉัน
มันไม่ได้มีอะไรมากมายเลยค่ะ แค่นาวกำลังย่างกุ้งและแกะใส่จานให้ฉัน
ฉันไม่ได้เอ่ยขอให้นาวทำแบบนี้ให้เลยด้วยซ้ำ ทั้งหมดทั้งมวลนาวทำเองทั้งนั้น
“อย่ามามองแบบนั้น” ฉันคีบหมูจากเตาใส่ในถ้วยของไผ่
เกลียดจริง ๆ สายตาที่ชอบล้อเลียนกัน
“หมูชิ้นนี้คงอร่อยน่าดู”
“นี่ยังไม่จบอีกเหรอไผ่” ฉันแกล้งขมวดคิ้วใส่ไผ่ ไผ่กำลังจะอ้าปากพูดแต่ก็โดนใครคนหนึ่งขัดขึ้นมาเสียก่อน
“ขอโทษนะคะ” เธอน่าจะเป็นลูกค้าที่ร้านเหมือนกัน
เธอนั่งโต๊ะข้าง ๆ กับกลุ่มของพวกฉัน
“ว่าไงครับ” เอ้ส่งยิ้มให้เธอคนนั้นที่ยืนอยู่ข้างโต๊ะของเรา
เธอกลายเป็นจุดสนใจสำห
