ก๊อกๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ!!!
เรา: เดี่ยวกูเปิดเอง
เราเปิดประตูออกไป
เสี่ยดีน: ปิ่น....
เรา: เสี่ยดีน!!!
เราเบิกตากว้างก่อนที่จะรีบปิดประตูทันที และก็ปิดทันด้วย หึๆ!! ต่อไปนี้เตรียมตัวเสียดายกูได้เลย กูจะไม่มีทางกลับมานั่งร้องไห้อีกแล้ว ปิ่นปักเป็นคนเข้มแข็ง ไม่ใช่อ่อนแอแบบนี้!!!!!
ก๊อกกกๆๆ!!!
เสี่ยดีน: ปิ่นนน!! มึงออกมาคุยกับกูก่อน
เรา: ไม่!!! กลับไปสะ!!! กูจะนอน!!!
ก๊อกกกกกๆๆ!!!
เสี่ยดีน: ปิ่น!! เปิด!! กูบอกให้เปิดเดี่ยวนี้นะ
เรา: .......
ก๊อกกกกๆๆๆๆ!!
เสี่ยดีน: มึงจะไม่ออกมาใช่ไหมปิ่น มึงได้เจอกูแน่
เรา: .....
เราเงียบอยู่ซักพัก เสียงเคาะประตูบวกกับเสียงเสี่ยดีนก็หายไป เราเลยหันหลังจะไปแต่งตัว แต่บีพูดดักไว้สะก่อน
บี: ทำไมไม่ปรับความเข้าใจกับเสี่ยดีนหล้ะ~
เรา: ไม่อ้ะ!! กูเตรียมใจเผื่อไว้แล้ว
บี: ก็ดี.... ยังไงมึงก็มีกูนะ พวกกูรักมึงนะปิ่น โดยเฉพาะกู อิอิ (ยิ้มกว้างๆ)
ตูน:
