อื้ออออส์.....!
แสงดวงอาทิตย์ตกดินกำลังเคลื่อนที่ลงช้าๆเป็นสัณญาณบอกกำลังจะมืดค่ำ เราเงยหน้าขึ้นไปมองคนที่เรานอนซบอกเขาทั้งคืน....
เรา: ถ้ามึงเลิกเป็นเสือได้ มึงจะน่ารักมากเลยรู้ไหมเสี่ย?
เราก้มลงหอมแก้มเสี่ยดีน ก่อนจะนอนมองหน้าเสี่ยตอนเผลอหลับ แล้วคลี่ยิ้มออกมา มันน่าลักหลับจิงๆเลย จากที่ยิ้มๆ หน้าเราก็เปลี่ยนเป็นโหมดเศร้า อิปิ่นปักบ้าฉิบหายเลย.....
เรา: กูควรให้โอกาสมึงใช่ไหม.... กูรักมึงไปแล้ว กู.......
เสี่ยดีน: กูอะไร?
เรา: ตื่นตั้งแต่เมื่อไหร่ห้ะ นี่แหน้ะ!! (ตีหน้าอกเสี่ยดีนแล้วก้มลงนอนซบอกเสี่ยดีนอีกครั้ง)
เสี่ยดีน: กูอะไร!!
เรา: ปล๊าวววววว
เสี่ยดีน: สูงไปป
เรา: เปล่า
เสี่ยดีน: ต่ำไป
เรา: เห้อออ~ บอกว่าเปล่าก็เปล่าไง
เสี่ยดีน: เป็นแฟนกับกูนะ
เรา: ยังไม่หยุดขอกูอีก!!
เสี่ยดีน: ไหนมึงบอกจะให้โอกาสกู
เรา: ใครบอก ไม่มี๊!!
เสี่ยดีน: มึงบอกตอนกูแกล้งหลับ มึงยังบอกอีกด้วยว
