พี่คะนิ้งเรียกพี่ภูเสียงเบา พร้อมส่งสายตาอ้อนวอน ฉันแอบมองหน้าพี่ภูว่าจะทำหน้ายังไง
แต่พี่กลับเรียบเฉย แทบไม่มองหน้าพี่คะนิ้งเลยซักนิด
“ภูคะ เราคุยกันก่อนได้ไหม นิ้งว่าเราควรปรับความเข้าใจกันก่อนนะคะ ”
“ แต่ฉันไม่มีอะไรจะคุยกับเธอ หลีกไปได้แล้ว ”
พี่ภูพูดอย่างไม่ใยดี เวลาที่ผู้ชายเบื่อ มันเป็นอะไรที่น่ากลัวสุดๆ เขาดูเฉยชา ดูไม่มีเยื่อใย
และนิ่งจนใจหาย ถ้าฉันเป็นพี่คะนิ้งฉันจะเลิกวุ่นวายกับพี่ภูซะ ทั้งสวยทั้งเซ็กซี่ ทำไมต้องวิ่งตามคนที่เขาไม่เห็นค่าเราด้วย
“ อะไรกันคะ ภูจะเฉยชากับนิ้งไม่ได้นะ ไหนภูบอกว่านิ้งสวยเซ็กซี่ แล้วก็ตรงสเป็คของภูทุกอย่างไงคะ ”
พอพี่คะนิ้งพูดจบ พี่ภูก็หันมองฉัน
“นะคะน้อง พี่ขอคุยกับภูหน่อย พี่ขอเวลาไม่นานได้มั้ยจ๊ะ ”
แล้วพี่คะนิ้งก็หันมาอ้อนวอนฉัน ฉันมองหน้าพี่คะนิ้งนิ่งๆ และเดินมาหยุดข้างพี่ภู มือน้อยๆของฉันจับประสานกับมือพี่ภูแน่น
“ เลิกยุ่งกับแฟนหนูได
