หน้าโรงเรียนมัธยมเวลาต่อมา
“หนูไปเรียนนะคะ หวัดดีค่ะ ”
ฟอด~ฟอด~
วันนี้ผมยังไม่ได้บอกให้เธอหอมเลย แต่เธอทำเอง เริ่มเป็นงานแล้วไง ผมสอนเองกับมือ
“ตั้งใจเรียนนะ มีอะไรรีบโทรหาพี่ ”
“ค่ะ พี่ก็ตั้งใจเรียนนะคะ ห้ามดื้อ ”
ผมได้แต่ยิ้มขำ แล้วผมจะเอาอะไรมาดื้อ
“ไปนะคะ แต่ขอจุ๊บอีกที ”
จุ๊บ~
แล้วเธอก็เปิดประตูลงจากรถไป
มหาลัยเวลาต่อมา
“มึงจะมองอะไรขนาดนั้นวะเชี้ยธีร์ ”
ไม่มีอะไรพ้นสายตาเพื่อนผมได้จริงๆ
“สารภาพมา ว่าใครที่ทำมึงขนาดนี้ ”
“กูจำเป็นต้องบอกมึงมั้ย คนคุยกูเยอะแยะ ”
แต่มันกลับส่ายหัวอย่างไม่เชื่อ ส่วนไอ้ปอร์เช่มองดูแค่แวบเดียว
“กูเห็นมึงคุยมาตั้งหลายคน มันไม่เคยให้ใครทำอะไรแบบนี้ มึงไม่ชอบให้ฝากรอย กูรู้ดีสัสภูกูเพื่อนมึง ”
“กูเลิกคบมึงตอนนี้ทันป่ะ แม่งวุ่นวายชีวิตกูชิบหาย ”
ผมบ่นอุบให้มัน แต่ไอ้หมอนี่มันไม่สะท้านหรอก
มีแรงด่าก็ด่าไป พวกเรารู้ใจกันมานาน
-สมายด์-
“
