“คิดถึงแม่จังเลยค่ะ ”
หลังจากพี่ภูออกจากห้องไปแล้ว ฉันก็โผกอดแม่ เมื่อกี้ยอมรับว่าตกใจ แทบทำตัวไม่ถูก
“แม่ก็คิดถึงลูกจ๊ะ เรียนจบแล้ว ต่อจากนี้ได้อยู่ด้วยกันซักทีนะ
“ค่ะ”
ฉันตอบแม่อย่างไม่เต็มเสียงนัก แต่ก็ยังกอดแม่ไว้อยู่ อ้อมกอดแม่มันอุ่นมากนะ แต่ฉันทำไมรู้สึกเหมือนอยากจะร้องไห้
“เป็นอะไรฮึ~ทำไมเงียบแปลกๆ ไม่เห็นคุยเสียงแจ๋วให้แม่ฟังเหมือนตอนอยู่ในมือถือเลย”
“เปล่าค่ะ หนูคงตกใจที่แม่มาเซอร์ไพรส์ ”
“เอาละ แม่มารับลูกไปอยู่ด้วยกันแล้วนะ ส่วนคอนโดนี้แม่ก็จะขาย แม่คุยกับคุณสายธาร เจ้าของคอนโดไว้แล้วละ ”
“ค่ะ แล้วแต่แม่เถอะ งั้นหนูขอไปอาบน้ำนะคะ พี่ภูพาไปกินทะเลเผามา ตัวเหม็นไปหมด ”
“ได้สิจ๊ะ เดี๋ยวคืนนี้แม่จะนอนกอดลูกสาวให้หายคิดถึงไปเลย ”
ฉันเปลี่ยนชุดแล้วเดินเข้ามาในห้องน้ำ
“ฮึก!!ฮึก!!ฮึก!!”
ฉันถึงกับกลั้นน้ำตาไม่อยู่ คิดถึงหน้าพี่ภูตอนเดินออกจากห้องไปก็อดสงสารไม่ได้ แววตาพี
