“กรี๊ด!!!/หมดแก้ว”
เคร้ง!!!
ฉันชนแก้วกับเพื่อนๆ และก็ไม่ลืมที่จะยื่นมาชนกับพี่ภูด้วย
เคร้ง!!!
“ ยิ้มหน่อยสิคะ ทำหน้าบึ้งไม่หล่อเลย”
พอเมาได้ที่ฉันก็เอาแต่แกล้งแหย่พี่ภู พี่ก็ยิ้มนะแต่เหมือนกำลังปรับอารมณ์อยู่
“อุ้ย~มีโอบเอวกันด้วยอะ แบบนี้คิดดีไม่ได้เลย ”
ลูกพีชโน้มหน้ามากระซิบ ฉันเลิกคิ้วนิดๆเพื่อส่งสัญญาณว่าช่างเถอะ พี่อยากจะโอบก็โอบไป เพื่อความสบายใจของเขานั่นแหละ
“เฮ้อ!!เหนื่อยแล้วอ่า ”
ฉันนั่งลงที่เก้าอี้เหมือนเดิม ตอนนี้ทั้งเมาทั้งเหนื่อย
“กลับไหม ดึกแล้วนะ ”
พี่ชวนฉันเสียงเบา กอดเอวฉันไว้ไม่ยอมปล่อย
“ง่วงแล้วเหรอคะ พรุ่งนี้หนูหยุดนะ”
“หยุดก็กลับเถอะ พี่อยากนอนกอดแล้ว ”
“อะเคร๊!~ลูกพีช เรากลับกับป่ะ พวกนายด้วยกลับกับ ”
“กลับก็กลับ เมาแล้วเหมือนกัน แต่โคตรสนุกเลย ”
“งั้นเจอกันอีกทีวันปัจฉิมนะ ”
พวกเราตกลงแยกย้ายกัน เพราะมีหมาขี้อ้อนอยากนอนกอด ขากลับพวกเรายังออกด้า
