4 ปีผ่านไป...
ร่างอรชรในชุดเสื้อนักศึกษาสีขาวพอดีตัวกับกระโปรงพีชสีดำยาวพอดีเข่าวิ่งกระหืดกระหอบมาตามทางคอนกรีตของมหาวิทยาลัยรัฐบาลแห่งหนึ่งในเมืองหลวง เพื่อมุ่งหน้าไปยังห้องเรียนที่อยู่ชั้นห้าตึกศึกษาศาสตร์
“สายจนได้... เพราะไอ้คนขับรถไม่มีน้ำใจคนนั้นคนเดียว...”
บ่นออกมาอย่างหัวเสีย ขณะก้มลงมองนาฬิกาข้อมือเรือนสวยที่บัวบุษบาซื้อให้เป็นของขวัญวันเกิดครบอายุ 21 ปี ด้วยความกระวนกระวาย พานนึกโกรธไปถึงเจ้าของรถคันหรูที่ขับไม่ดูตาม้าตาเรือเหยียบน้ำในแอ่งที่ขังอยู่จนกระเด็นมาเปื้อนหล่อนไปหมดทั้งตัว ทำให้หล่อนต้องวิ่งกลับไปเปลี่ยนชุดที่บ้านบัวขาวใหม่อีกรอบ
และผลที่ได้มันก็คือ การมาเรียนสาย...
สาวน้อยถอนหายใจออกมาแรง ๆ ขณะที่เท้าบางยังไม่หยุดวิ่ง
วันนี้มีอาจารย์พิเศษที่ทางมหาวิทยาลัยเชิญมาสอนเกี่ยวกับการเจรจาธุรกิจซะด้วย หวังว่าท่านคงจะเข้าใจเหตุผลของหล่อนนะ
สุดท้ายก็วิ่งมาหยุดที่ประตูห้อง
