หลังจากทำได้ทำข้อสอบมหาโหดที่ศิวานนท์ออกให้ทำในคาบเรียนเสร็จสิ้น หญิงสาวก็เดินคอตกออกจากห้องเรียนด้วยท่าทางเศร้าหมอง สมองยังคงคำนึงหาผู้ชายตัวโตที่ทำเป็นไม่สนใจไยดีหล่อนตลอดเวลาหลายชั่วโมงไม่หยุดหย่อน
นี่หล่อนเป็นบ้าไปแล้วหรือไงนะ!...
ทำไมต้องไปคิดถึงผู้ชายที่ไม่เคยมีหล่อนในหัวใจด้วย เมื่อไหร่จะตัดใจจากเขาได้สักที เมื่อไหร่หล่อนจะสามารถยิ้มให้เขาได้เมื่อเผชิญหน้ากัน และเมื่อไหร่กันหัวใจของหล่อนจะไม่เจ็บยามที่คิดถึงเขา...
น้ำหวานพยายามกล้ำกลืนความขมขื่นที่มันทรมานมาหลายปีให้จมลงไปสุดใจ ก่อนจะเดินไปหยุดที่หน้าลิฟต์เพื่อจะลงไปยังชั้นล่างเพื่อกลับไปยังบ้านบัวขาว เพราะวันนี้หล่อนไม่มีเรียนแล้วในคาบบ่าย
“หวาน... หวาน... ไปกินข้าวกับพวกเราก่อนไหม”
เสียงเพื่อนสาวที่ชื่อลูกปลาและผองเพื่อนอีกสี่ห้าคนดังอยู่ด้านหลัง เด็กสาวรีบขว้างความหม่นหมองให้พ้นจากใบหน้า ก่อนจะหันไปฝืนยิ้มสดชื่นให้กับเพื่อ
