น้ำหวานถอนหายใจออกมาอย่างเบื่อหน่าย เมื่อสายตาหวานซึ้งของตนเองเหลือบแลไปเห็นร่างสูงของรณภพเดินมุ่งหน้าเข้ามาหาด้วยท่าทางดีใจสุด ๆ
นี่หล่อนอุตส่าห์หนีมานั่งในที่ลับตาคนแล้วนะ คิดว่าจะทานอาหารค่ำคนเดียวสักหน่อย แต่ดูเหมือนว่าจะไม่เป็นอย่างที่คิดซะแล้ว
“หวานครับ พี่หาตั้งนาน มาหลบอยู่นี้เอง”
รณภพทรุดตัวลงนั่งเก้าอี้ข้าง ๆ อย่างไม่รอคำเชื้อเชิญ เด็กสาวปั้นยิ้มแหย ๆ ส่งให้ ก่อนจะก้มหน้าก้มตาทานอาหารในจานของตนเองให้หมดเร็วที่สุด เพื่อที่จะได้กลับห้องไปพักผ่อนสักที
“หวานเหนื่อย ๆ ค่ะ รู้สึกไม่ค่อยสบาย นี่ว่าทานเสร็จก็จะรีบกลับไปพัก” น้ำหวานเริ่มต้นปฏิเสธแบบอ้อม ๆ
รณภพหน้าผิดหวังทันที “แต่หวานบอกว่าจะเต้นรำกับพี่...”
“ไว้โอกาสหน้าดีกว่านะคะ หวานไม่ค่อยสบายจริง ๆ”
เด็กสาวรวบช้อน ขณะหยิบผ้าขึ้นมาซับเรียวปากของตนเองแผ่วเบา และกิริยานั้นก็ทำให้รณภพมองตาค้างด้วยความหลงใหล
“พรุ่งนี้เรือก็จะเท
