ศิวานนท์เลือกจะพาน้ำหวานมาที่ห้องพักของตนเอง เพราะเขาไม่มีกุญแจเข้าห้องของหล่อน และหากค้นหาก็คงต้องใช้เวลาแตะต้องเนื้อตัวเจ้าหล่อนอีกนานกว่าจะเจอ
ชายหนุ่มผลักร่างอรชรที่เลื้อยเป็นงูพันร่างกายของเขาอยู่ให้ล้มลงไปนอนบนเตียง แต่เจ้าหล่อนก็ดันดึงเขาให้ล้มลงไปนอนด้วย มือบางโอบกอดร่างกายกำยำของเขาพัลวัน ศิวานนท์แถบหมดความอดทนเมื่อน้ำหวานจูบสะเปะสะปะขึ้นมาตามแนวกรามกระด้างของตนเอง
“หยุดบ้าเสียทีเถอะ!”
ชายหนุ่มตวาดพร้อมทั้งรีบลุกออกจากร่างบางของน้ำหวานอย่างรวดเร็ว เด็กสาวลืมตาขึ้นมองเขาอย่างตัดพ้อ ความร้อนแผดเผาจนหล่อนไม่อาจจะควบคุมตัวเองได้อีกต่อไป อยากจะให้เขาช่วยปลดปล่อยหล่อนจากความทรมานนี้สักที
“พี่ศิวาใจร้าย หวานทรมานเหลือเกิน... ช่วยหวานไม่ได้หรือคะ ช่วยหวานด้วย” ร่างงามส่ายไปมาช่างยั่วยวนกิเลสตัณหาของเขาได้ดีแท้ ๆ
ชายหนุ่มดันตัวลุกขึ้นนั่ง กัดฟันแน่น เพื่อข่มความต้องการที่กำลังแผดเผา
