ยาห์มิลแค่นยิ้มขณะหลุบตาที่มีแพขนตางอนดกดำจ้องมองหล่อน แสงแดดที่สาดส่องมาจากทางหน้าต่างกระทบกับด้านหลังของเขา ทำให้ยาห์มิลกลายเป็นผู้ชายที่ลึกลับเกินจะค้นคว้าได้
“ผมกำลังจะทำ แต่พบคุณเสียก่อน...”
สาวน้อยคอแข็งขึ้นมาทันที ผิดหวังที่แอบละเมอคิดว่าเขายังอาลัยรัก แต่แท้จริงแล้วเขาแค่ยังไม่ได้เริ่มทำมันต่างหาก
“คุณคงผิดหวังมากสินะที่เจอฉันที่นี่”
“ผมประหลาดใจต่างหากล่ะ ไม่คิดว่าคุณจะมาถึงอิตาลี” เขาหมุนตัวเดินกลับไปที่หน้าต่าง มองออกไปยังสวนสวยด้านล่าง หญิงสาวมองเขาน้ำตาคลอ
“แล้วผู้ชายคนนั้นเป็นใครกัน ทำไมถึงมากับคุณได้ หรือว่าแฟนใหม่” น้ำเสียงของเขากระด้างขึ้นโดยที่แม้แต่ตัวเขาเองก็ไม่ทันสังเกต หญิงสาวเมินหน้าหนี
“เขากำลังจะขอฉันแต่งงาน...” ทุกอย่างรอบกายเงียบงันไปสามสิบวินาที ก่อนที่บัวบุษบาจะเอ่ยทำลายความเงียบขึ้นมา
“และฉันก็กำลังจะตอบตกลง!”
สะใจไม่น้อยที่เห็นใบหน้าสีน้ำตาลทองของยา
