“ผมคิดว่ามันคือความใคร่... แค่นอนกับคุณทุกอย่างก็จะจบ แต่มันไม่ใช่อย่างที่ผมคิดเลยสักนิด มันผิดพลาดไปหมด เพราะยิ่งผมนอนกับคุณ จูบคุณ ผมก็ยิ่งต้องการคุณ ต้องการจนปวดร้าว ถึงต้องใช้ทุกวิถีทางลากคุณมาที่ซาคีฟาร์ด้วยกัน...” เขาสารภาพเสียงขรึม หญิงสาวสังเกตเห็นโหนกแก้มสูงที่เคยกระด้างน่ากลัว มีสีระเรื่อเนื่องจากเขาเปิดเผยความรู้สึกในใจ
“แต่คุณเย็นชากับบัวเหลือเกิน และก็ใจร้ายมาก ๆ ด้วย...”
“ถ้าคุณรู้จักผมดีพอ คุณจะรู้ว่าหากผมรู้สึกยังไง ผมจะรีบทำทุกอย่างให้ตรงกันข้ามที่สุด เพื่อป้องกันหัวใจของตัวเองเอาไว้... และเมื่อผมรู้ว่าหลงรักคุณ ผมก็ต่อต้านตัวเองทุกอย่าง...แม้กระทั่งทำร้ายคุณด้วยคำพูดโหดร้าย...”
บัวบุษบาน้ำตาไหลไม่เคยคิดโกรธเคืองเขาแม้แต่น้อย “บัวไม่เคยโกรธคุณค่ะ บัวรักคุณ...ยาห์มิล แม้จะไม่รู้ว่าไอ้ความรักนี้มันเริ่มต้นที่ตรงไหน แต่บัวรักคุณค่ะ รักมาก ๆ รักจนเจ็บปวดยามที่ถูกคุณผลักไล่
