น้ำหวานตื่นนอนตั้งแต่ยังไม่รุ่งสาง... หรือหากจะให้พูดกันตรง ๆ ก็คือ หล่อนยังไม่ได้นอนเลยต่างหากล่ะ เรื่องของศิวานนท์ทำให้หล่อนวุ่นวายใจ และก็ลบเขาออกไปจากสมองไม่ได้สักที เด็กสาวถอนหายใจออกมา พร้อมกับยันกายลุกขึ้นยืน ก่อนจะก้าวเท้าเดินออกไปจากห้องพัก เมื่อนาฬิกาที่ข้อมือบอกว่าใกล้ถึงเวลาอาหารเช้าแล้ว
น้ำหวานเดินทอดน่องออกมาตามทางเดินที่ไม่กว้างนักของเรือสำราญ มุ่งหน้าไปยังห้องโถงใหญ่ใจกลางเรือ ที่เป็นทั้งห้องอาหาร ลานเต้นรำ หรือแม้แต่บาร์เบียร์ที่ทุกคนสามารถหาความสำราญได้อย่างไม่มีขาดตกบกพร่อง
เด็กสาวกำลังจะทรุดตัวนั่งลงบนเก้าอี้ พลันสายตาของหล่อนก็เหลือบไปเห็นด้านหลังของผู้ชายตัวโตคนหนึ่ง ผมสีดำสนิท และมันก็คุ้นตายิ่ง กำลังคุยหัวร่อต่อกระซิกกับสตรีสาวผมสีทอง หุ่นทรมานใจชายอย่างมีความสุข น้ำหวานจ้องมองร่างอันอวบอัดของแม่สาวต่างชาติที่ยืนยื่นหน้าเข้าไปใกล้ใบหน้าที่มักจะเย็นชาเสมอยามอยู่กับ
