มื้อค่ำที่สหรัฐเลือกเชิญลูกพี่ลูกน้องมานั่งรับประทานด้วยกัน สำหรับสายตาคนนอกคงจะมองว่าทุกอย่างนั้นปกติด้วยดี แต่ไม่ใช่สำหรับเขาที่รู้จักกะทิมานาน
ช่วงเย็นชายหนุ่มเลือกตัดเรื่องที่เราขุ่นเคืองใจกันก่อนหน้าออกไปเพื่อที่จะได้เที่ยวจอย ๆ กับบุคคลทั้งคู่แล้วแท้ ๆ ทว่าจนแล้วจนรอดตอนนี้ตัวเขาเองนอกจากคำว่าเพื่อนสนิทก็ยังก้าวข้ามเส้นบาง ๆ ที่อีกฝ่ายขีดมันเอาไว้ไม่ได้เลย ขณะที่ชำระร่างกายต่อจากคุณแม่ลูกหนึ่งเสร็จ กะทิที่ส่งเรย์เข้านอนแล้วก็เหมือนจะยังรอเขาอยู่
“นอนไม่หลับเหรอ”
“อือ ต่างที่น่ะ”
“แล้วกับข้าวที่นี่อร่อยถูกปากมึงไหม”
“อร่อยมากเลยแหละ รสชาติเหมือนพวกร้านอาหารดัง ๆ”
“เคยกิน?” เขาไม่ได้จะเหยียดหยามหรือดูถูก เพียงแต่มันก็อดที่จะจี้ประเด็นการหายไปของกะทิไม่ได้
“เคยทำงานน่ะ เลยได้ชิมมาบ้าง”
“อ่า งั้นเรียนจบแล้วย้ายมาอยู่นี่ไหม”
“พูดเป็นเล่นนะโรม”
“กูไม่เคยพูดเล่นนะ เอาจริงตลอด”
“อ
