เสียงเครื่องยนต์คำรามต่อเนื่องไม่หยุด
คีรินเหยียบคันเร่งจนสุด
เขาไม่คิดจะลดความเร็วแม้แต่วินาทีเดียว
ถนนยามค่ำคืนทอดยาวไปข้างหน้ามืด เงียบ และเหมือนถูกเตรียมไว้แล้ว
ณิชามองกระจกหลังไฟหน้ารถคันที่ตามยังติดอยู่ในระยะเดิม
ไม่ใกล้จนชนแต่ก็ไม่ห่างจนหนีได้
“เขาคุมระยะเราอยู่”
เธอพูดน้ำเสียงนิ่งแต่ตึงคีรินไม่ตอบทันทีสายตายังจับที่ถนนเขากำลังประเมิน
“เขาไม่ต้องรีบ”
เขาพูดในที่สุด
“เขาอยากให้เราพลาดเอง”
ณิชามองแผนที่บนหน้าจอ
เส้นทางตรงยาวกำลังจะจบข้างหน้ามีโค้งและหลังโค้งมีทางแยกแต่เธอไม่แน่ใจว่ามันปลอดภัยหรือถูกเตรียมไว้แล้ว
“ข้างหน้ามีโค้งแรง”
เธอพูด
“ถ้าเขาจะเล่นอะไร น่าจะตรงนั้น”
คีรินพยักหน้าเล็กน้อยแต่ไม่ลดความเร็วทันใดนั้นแสงไฟจากด้านหน้าปรากฏรถอีกคันพุ่งสวนมาเร็วผิดปกติณิชาหรี่ตามองเส้นทางแล้วเธอรู้ทันที
“มันไม่ใช่รถธรรมดา”
เธอพูดคีรินมองเพียงเสี้ยววินาทีก็เข้าใจรถคันนั้นก
