“หรือจะนัดคุยอีกทีดีครับ”
เสียงธามยังคงสุภาพเรียบเหมือนคนที่ไม่มีอะไรต้องปิดบังแต่ณิชาไม่ตอบทันทีเธอเงียบไปหนึ่งจังหวะ
“ค่ะ นัดดีกว่า”
เธอพูดน้ำเสียงปกติแต่สายตา… ไม่ใช่แบบเดิม
“เย็นนี้สะดวกไหมครับ”
เร็วเกินไปเหมือนเขารออยู่แล้ว
“สะดวกค่ะ”
เธอตอบวางสายณิชามองโทรศัพท์นิ่งก่อนจะพิมพ์ข้อความสั้น ๆส่งไปหาเพื่อนสนิท
“ถ้าเย็นนี้เราหาย ติดต่อไม่ได้โทรหาตำรวจให้ที”
เธอไม่ได้พิมพ์เล่นและไม่ได้ลังเลนี่ไม่ใช่ความกลัว
แต่มันคือ “การกันพลาด”เธอสูดหายใจลึกแล้วเดินออกจากห้องน้ำกลับขึ้นไปทำงานเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นแต่ในหัวทุกอย่างเริ่ม “ไม่ปกติ”ช่วงบ่ายเธอจงใจเปิดไฟล์งานที่เกี่ยวกับบริษัทของธามละเอียดกว่าที่เคยทำเช็กตัวเลขเช็กชื่อเช็กธุรกรรมแล้วก็เจอรายการโอนเงินจำนวนไม่มากแต่ “ซ้ำ”และ “กระจาย”ไปยังบริษัทเล็ก ๆ หลายแห่งที่ไม่มีผลงานจริง
“ฟอกเงิน…”
คำนี้ผุดขึ้นมาเองโดยที่เธอไม่อยากให้มันจริง
